Przedświąteczne porządki dla domu i dla ciała

Wiosna w naszej okolicy przyszła już z pełnym rozmachem. Jest ciepło, słonecznie i zielono. I chyba tego było mi trzeba. W końcu jest tak jak lubię :) Żeby należycie przywitać wiosnę i przygotować się do Świąt, zabrałam się trochę za generalne porządki, zimowe ubrania schowałam głęboko do szafy, ba! nawet zrobiłam porządki w dokumentach (oczywiście nie wszystkich, przecież nie można wszystkiego zrobić tak od razu, coś musi zostać na później ;) ). Jeszcze tylko ugotujemy kilka rzeczy i będzie można rozpocząć świętowanie :) Jak co roku będziemy podzieleni między dwa domy, trochę pobędziemy u moich rodziców, trochę u teściowej i tak nam miną święta. A i nas może ktoś odwiedzi :) W ramach prezentu od zajączka sprawiłam sobie wypad do kosmetyczki z różnymi bajerami. Kiedy tak leżałam na łóżeczku w gabinecie z kolejną maseczką na twarzy doszłam do wniosku, że cholernie to lubię. Takie dopieszczanie samej siebie :) Maseczki, masaże, pachnidełka... ach... gdyby tylko finanse pozwalały mogłabym chodzić ta takie bajery nawet raz w tygodniu. Ale może wtedy szybko by mi się ta przyjemność znudziła? Hm.. to może lepiej niech zostanie tak jak jest :)

W kwestiach ślubnych trochę się w międzyczasie zmieniło. Przede wszystkim zmienił nam się termin (suwaczek został zaktualizowany już kilka dni temu). Ponieważ jakieś ludki nas ubiegły z salą i zajęły pierwotny termin naszego ślubu, postanowiliśmy przyspieszyć ten dzień o tydzień i z 25 zrobił się 18 sierpnia 2012 :) Jak dla mnie bomba, im szybciej tym lepiej :) Ale w związku z tym musimy jeszcze raz wybrać się do księdza i zmienić termin, choć z tym nie powinno być problemu. Zespół też mamy już prawie zamówiony, więc zostanie tylko fotograf i sprawy na ten rok będą praktycznie załatwione, dopiero zimą zaczniemy z mamą polowanie na suknię ślubną. :) Super :) Rodzice cieszą się tym weselem jak dzieci. Naprawdę, już chyba wszyscy ich przyjaciele o tym wiedzą i ta część rodziny, którą mamy na miejscu :) Spodziewałam się, że będą zadowoleni, ale nie sądziłam, że aż tak. Tato wydawał się najspokojniejszy, a przeżywa wszystko na równi z kobitkami i też cieszy się z wesela jak mały chłopczyk z mega wypasionej zabawki :) Muszę powiedzieć, że normalnie jestem w szoku :) Zdecydowanie pozytywnym!

Ale jest mi też trochę smutno. Strasznie mi żal, że moja babcia, dziadkowie i tata mojego B. nie będą mogli być razem z nami. Na pewno strasznie by się cieszyli. Mam nadzieję, że będą patrzeć na nas z góry i uśmiechać się na ten widok. W tym dniu na pewno szczególnie mocno odczujemy ich brak. W dodatku ta "babcia" (piszę to słowo w "-", bo ciężko mi przechodzi przez gardo w jej przypadku) na wiadomość o naszym ślubie zareagowała na swoim poziomie - wzruszyła ramionami i momentalnie zmieniła temat. Nie obeszłoby mnie to, gdybym nie słyszała wiele razy jak rozpływała się nad ślubami córek lub wnuczek swoich koleżanek. Ale jak jej własna wnuczka (znaczy ja) wychodzi za mąż, to ją już nic nie obchodzi. Ona ma to gdzieś. To naprawdę bardzo przykre. Choć w sumie powinnam była spodziewać się takiego obrotu sprawy, ze względu na jej specyficzny charakterek. Ale gdzieś tam w środku łudziłam się, że przynajmniej będzie udawać, że przyklei na twarz ten durny sztuczny uśmiech, ale tego co zrobiła zupełnie się nie spodziewałam. Zarówno ja, jak i moja mama miałyśmy na końcu języka taką wiązankę, że w pięty by jej poszła, darowałyśmy sobie ze względu na święta. Ale jeszcze kiedyś powiem co o tym wszystkim myślę. W miarę grzecznie, żeby nie było, ale tak, żeby zrozumiała co mam na myśli. Nigdy nie łączyły nas jakieś szczególne więzi. Kiedy byłam dzieckiem, na spacerze brała mnie za rękę tylko wtedy, kiedy ludzie widzieli, sama z siebie nigdy mnie nie wzięła do domu, za każdym razem to dziadek mnie przyprowadzał na weekend, albo po prostu na całe popołudnie, to on się ze mną bawił, spędzał ze mną czas. Ona nigdy się tym nie "skalała". Kiedy dziadek zmarł, w ogóle się tym nie przejęła, była wręcz zadowolona. "Babcia" ma pretensje, kiedy w daną niedzielę do niej nie przychodzimy, ale sama potrzebuje specjalnego zaproszenia, żeby nas odwiedzić (ale nikt specjalnie nie płacze z tego powodu), choć ma do nas może 150 m. Kiedy kilka lat temu byłam bardzo chora i ktoś musiał ze mną siedzieć w ciągu dnia, bo dostałam uczulenia po lekach i mogłam się udusić, nawet do mnie nie zajrzała, choć tato ją o to prosił. Interesuje się wszystkimi, tylko nie własnymi wnukami. Na pierwszym miejscu są dla niej dzieci lub wnuki koleżanek, nad którymi się rozpływa, stawia sobie ich zdjęcia w ramkach w całym domu, a my w zasadzie moglibyśmy dla niej nie istnieć. I tylko przy ludziach udaje i gra kochaną babcię, żeby inni ją za taką uważali. Zadaje się tylko z tymi osobami, u których węszy jakąś korzyść dla siebie, a jeśli niczego nie może od kogoś osiągnąć, po prostu omija taką osobę szerokim łukiem. Mogłabym wymieniać naprawdę wiele podobnych spraw, ale myślę, że i tak już mniej więcej wyrobiliście sobie obraz jej osoby. Niby zdążyłam się już do tego przyzwyczaić, niby już mnie to nie rusza, ale jednak bardzo mnie zabolała ta jej reakcja na wieść o naszym ślubie. Bo jaka by nie była, to jedyna prawdziwa babcia, która mi została.
Swoją drogą to zabawne, że babcia mojego B. traktuje mnie już jak własną wnuczkę, a moja babcia jak obcą osobę.