Czas wrócić do rzeczywistości

Pogrzeb mojej koleżanki był bardzo trudnym przeżyciem. Mnóstwo łez, żalu i smutku. To nie tak miało być. Cała uroczystość na swój sposób była piękna, jeżeli w ogóle można tak powiedzieć o pogrzebie. Żegnały Ją tłumy osób. Przyjechało też kilka osób z naszej dawnej uczelni.
Powiem Wam, że bardzo dotknęła mnie ta śmierć. Przeżyłam ją o wiele mocniej niż mogłabym przypuszczać. Dzień przed pogrzebem co chwilę przypominały mi się różne wydarzenia z czasów studiów z Jej udziałem, o niektórych nawet już nie pamiętałam. Była naprawdę cudowną osobą, wesołą roześmianą i taką Ją zapamiętam. I wierzę, że teraz jest Jej już dobrze, nigdy nie będzie cierpieć i będzie Aniołem Stróżem dla swoich bliskich. A ja cieszę się, że Bóg postawił Ją na mojej drodze, że miałam okazję Ją poznać. Na pewno nigdy Jej nie zapomnę. Takie wydarzenia naprawdę potrafią pokazać człowiekowi jak kruche jest życie, że nie warto marnować czasu na różnego rodzaju kłótnie i żale, jak bardzo trzeba się cieszyć tym co mamy, każdą chwilą...

U mnie w zasadzie nic nowego. Praca, dom i tak mija dzień za dniem, choć przez ostatni tydzień byłam strasznie zdołowana psychicznie i żyłam jak w jakimś transie. Ale życie toczy się dalej i trzeba powoli wrócić do rzeczywistości. Jeśli chodzi o sprawy ślubne, to mamy już wiele załatwione, więc chwilowo stoją w miejscu. Mamy salę, zespół, fotografa, podpisaliśmy z nimi wszystkimi umowy, wpłaciliśmy zaliczki, zarezerwowaliśmy termin w kościele, B. ma już garnitur, ja suknię też mam już na 99% wybraną, hotel dla gości wstępnie umówiony. Teraz czeka nas kurs przedmałżeński (jaka szkoda, że nie damy rady tego przeskoczyć :-/ ) i cała masa drobiazgów, ale to już po nowym roku. Oglądaliśmy obrączki w różnych miejscach i na chwilę obecną nie podoba nam się kompletnie nic :P Wcale się nie zdziwię, jeśli ostatecznie zdecydujemy sie na klasyczny model :) W końcu jest ponadczasowy :)

P.S. Pięknie dziękuję Wam wszystkim za komentarze pod ostatnią notką. Naprawdę dodały mi otuchy.