Jak nie urok, to...

Wczorajszy dzień był jakiś kompletnie do bani. Trefny towar mi się trafił. Na dzień dobry pożarłam się z moim ojcem, bo jak zwykle próbował narzucać mi swoje zdanie i swoje wizje. Był w okolicy pewnego sklepu, więc poprosiłam go, żeby kupił mi lampę, którą już dawno mieliśmy zamiar kupić, a sama nie miałam jak się wyrwać. Podałam mu konkrety - nazwę, model, cenę, wystarczyło tylko iść do pani w sklepie i o nią poprosić. Owszem, pooglądał, ale i tak kupił coś zupełnie innego, "bo tamta mu się nie podobała". Tylko chyba gdzieś po drodze przeoczył fakt, że to miała być ta konkretna lampa, o którą go prosiłam, a nie to co jemu się akurat podobało, bo ta  do niczego nam nie pasuje. A jak stwierdził, że kupi coś innego, to mógł chociaż zadzwonić i zapytać. Skończyło się na tym, że i tak musiałam specjalnie jechać 50km w jedna stronę, żeby ją wymienić. A on się jeszcze wielce obraził za to, że śmiałam się zdenerwować i w dodatku wymienić to, co on kupił. No bo jak w ogóle mogę mieć inne zdanie całkowicie odmienne od jego? Paranoja jakaś. Pierwszy i ostatni raz poprosiłam go o tego typu pomoc. Mam nauczkę na przyszłość, żeby takie sprawy załatwiać sama. A ojciec jak chce się obrażać jak małe dziecko, to niech się obraża. Jego sprawa. W domu co chwilę albo coś strącałam, albo sama na coś właziłam tłukąc sobie palec u nogi, rękę itp. W weekend będziemy mieli gości, więc wieczorem postanowiłam przygotować sobie biszkopt na ciasto. I co? Najpierw jeden mi całkowicie opadł i do niczego się nie nadawał, a przy wyjmowaniu drugiego z piekarnika blaszka wypadła mi z ręki razem z biszkoptem, który oczywiście się rozwalił, a ja oparzyłam sobie drugą rękę, którą ("inteligentnie") próbowałam łapać lecącą rozgrzaną blaszkę. To już całkowicie przelało moją czarę goryczy i skończyło się mega płaczem, "bo jestem beznadziejna i nic mi nie wychodzi". Teraz chce mi się już z tego wszystkiego śmiać, ale wczoraj wpadłam w czarną rozpacz. Rzuciłam wszystko i uciekłam pod prysznic, a później do łóżka, bo już nie miałam na nic siły. Szczególnie tej psychicznej. A mój kochany B. w tym czasie uratował mojego biszkopta i poskładał go w całość, o czym przekonałam się dziś rano kiedy weszłam do kuchni :) I nawet coś z niego można zrobić.
Jak ja nie lubię takich dni, kiedy NIC mi nie wychodzi, a ja sama jestem chodzącą katastrofą. Jakaś kijowa faza księżyca, czy co? W każdym razie niech już idzie ode mnie precz! Szczególnie, że nadchodzi dłuuuuuugi weekend.

Udanych nadchodzących dni Wam wszystkim życzę :)