Krótko po Wszystkich Świętych

Nawiązując do poprzedniej notki chciałam wyjaśnić, że ja lubię 1 listopada jako święto samo w sobie. Nie lubię tylko ludzkiej głupoty i robienia wszystkiego na pokaz - ludzie którzy przez cały rok nie raczą zajść na cmentarz swoich bliskich nagle tego dnia mają przebłysk "pamięci" i chcą pokazać jacy to oni są dobrzy, targając ogromne donice (bo przecież im większa tym lepiej, niech inni widzą, że mają gest) i dziesiątki zniczy (bo liczy się ilość, a nie jakość niestety...). A później zaczyna się pierwszolistopadowy jarmark, czyli wielkie obrabianie dupy wszystkim których znają lub nie znają, pogaduszki na tematy wszelkie, śmichy-chichy i ogólnopolska rewia mody. I nikomu przez myśl nie przejdzie, że to może przeszkadzać osobom, które przyszły NAPRAWDĘ pomodlić się za swoich zmarłych i porozmyślać nad ich grobem. A później ci wszyscy przebudzeni pierwszolistopadowi odchodzą na kolejny rok i nawet "nie ma komu" posprzątać tych uschniętych wielkich doniczek i wypalonych zniczy. Przypomną sobie znowu za rok. jak będą musieli zrobić miejsce na nowe doniczki.
B. i ja zawsze chodzimy na cmentarz nie tylko 1 listopada, ale przez cały rok, jesteśmy tam przynajmniej raz na 2 tygodnie, choć staramy się być o wiele częściej, bo czujemy taką wewnętrzną potrzebę. 1 listopada rano zanosimy kwiaty i znicze, a w południe idziemy na mszę na cmentarzu, później jeszcze raz odwiedzamy wszystkie groby naszych bliskich i staramy się jak najbardziej odciąć od tego całego szaleństwa które toczy się wokół i skupić na tym po co naprawdę przyszliśmy, choć nie zawsze się da. W tym roku było podobnie. Wieczorem poszliśmy na długi spacer na cmentarz. Było już dość późno, bo po 20, ale dzięki temu uniknęliśmy kolejnej tury tłumów i mogliśmy w spokoju pospacerować wśród kolorowych drzew i morza światełek. Było jakoś tak... magicznie i wyjątkowo, jak chyba nigdy dotąd :)
W tym roku na popołudniowej kawie i ciachu u teściowej i u moich rodziców tematem przewodnim wśród rzadko spotykanej części rodziny był oczywiście nasz ślub, momentami stawało się już to męczące, gdy po raz kolejny musieliśmy opowiadać to samo i odpowiadać na te same pytania, ale zacisnęliśmy zęby. Musimy się przyzwyczajać, bo przed nami Boże Narodzenie, Wielkanoc - czyli zjazdy rodzinne, więc znowu będzie ku temu okazja, a później rozwożenie zaproszeń i znowu powtarzanie w kółko tego samego :) Ale cóż... taki urok przedślubnego czasu. I na razie nam to nie przeszkadza :)

Na dzisiaj kończę, a następnym razem opowiem Wam o mojej koleżance z pracy. Może ktoś będzie mógł wyjaśnić pokrętne ścieżki jej logiki i łatwiej będzie mi ją zrozumieć :)