Nadrabiamy zaległości i Tell me about yourself

I znowu miałam kilkudniową przerwę w pisaniu, więc dzisiaj będzie wielotematycznie. Ostatnio tyle się u nas dzieje, że naprawdę na nic nie ma czasu. Cały czas zalatani, jak nie praca, to inne sprawy i tak nam czas ucieka. B. od wczoraj jest na wyjeździe służbowym w Londynie, w poniedziałek prosto stamtąd leci do Madrytu (fartuch jeden, ja też chcę!) i dopiero w czwartek wróci do domu, więc do połowy przyszłego tygodnia urzęduję w domu sama. Będę miała czas na nadrobienie rzeczy które uzbierały się w domu, a także na słodkie lenistwo i nicnierobienie :) Choć już tęsknię za tym moim chłopiną. W ubiegłym tygodniu zaliczyliśmy ostatnią część naszego kursu przedmałżeńskiego - poradnię rodzinną :) i mamy to już z głowy. Zaświadczenie podpisane, teraz czas na pozostałą papierologię. No, może jeszcze nie teraz, bo wszystko jest ważne tylko 3 miesiące, więc zajmiemy się tymi sprawami dopiero pod koniec maja lub na początku czerwca. Zaproszenia przyjdą w przyszłym tygodniu (już nie mogę się ich doczekać, bo na razie widziałam tylko próbkę i wirtualny projekt naszych zaproszeń) i po świętach zaczniemy maraton :) Niedługo też wesele w Bydgoszczy, o którym kiedyś wspominałam, więc przy okazji wręczymy część zaproszeń. I tym sposobem wszystko trafi do adresatów bezpośrednio z naszych rąk i jesteśmy z tego bardzo zadowoleni, bo to jednak inaczej jak zaprasza się ludzi osobiście, a nie drogą pocztową.

Pamiętacie Monię? To jest moja koleżanka z pracy, o której pisałam O TU. Monia jak to Monia, co nieco już Wam o niej wspomniałam, ale ostatnio znowu zabłysnęła. W pracy generalnie staram się nie mówić za dużo o przygotowaniach do ślubu, bo wiadomo, nie wszystkich to musi interesować, więc nie można ludzi zanudzać. Oczywiście jak ktoś zapyta albo jak trafię na coś ciekawego, to opowiadam co i jak, ale tak czy siak staram się ograniczać do minimum, bo przecież tematów do rozmowy nie brakuje. Poza tym w Firmie ostatnio jest tyle roboty, że nie bardzo jest na to czas - nowe projekty, bardziej lub mniej potrzebne spotkania, codzienne obowiązki skutecznie wypełniają nam czas i na inne rzeczy jest go niewiele. W każdym razie wracając do Moni. Kilka dni temu byłam w kuchni z koleżanką A. z kolegą i z Monią w czasie przerwy na kawę. Kolega zapytał mnie jak tam stoimy z przygotowaniami, co nam jeszcze zostało itp. no więc opowiedziałam w skrócie jak to u nas teraz wygląda i wtedy Monia zapytała na ile osób robimy wesele. Odpowiedziałam, że zapraszamy dokładnie 126, mniej więcej pól na pół, bo oboje mamy dość liczne rodziny i tak nam wyszło. A ile osób z tego dopisze to się okaże i że mamy nadzieję, że wszyscy. No i tutaj Monia się oburzyła "O Matko, tyle osób, jak to, dlaczego i w ogóle po co. Ja siebie na takim weselu w ogóle nie widzę, bo w takim tłumie w ogóle nie mogę znaleźć Państwa Młodych." Dodam, że Monia zaproszona nie jest. Chwila dezorientacji w kuchni, po czym zaczęłam jej powoli i spokojnie tłumaczyć, że w naszej okolicy to jest całkiem normalna ilość gości (bo Monia pochodzi z innej części Polski, gdzieś z centrum), że nie zapraszamy ludzi na siłę - sama bliska rodzina i kilkoro znajomych itp. Koleżanka A. i kolega to potwierdzili, że tak u nas jest, ale Moni dalej było to nie po nosie i dalej ciągnęła swoje żale "A u nas się takich dużych wesel nie robi. Moi znajomi wzięli ślub sami tylko przy świadkach i wyjechali na miesiąc w podróż. Wy przecież też mogliście tak zrobić. A nie wesele sobie robicie." A. i kolega siedzieli przy stole jak wmurowani i wyglądali jakby przeżywali ciężki szok, a ja, jako że byłam w dość paskudnej fazie PMSu, który w tym miesiącu objawiał się dość parszywie, tym razem nie wytrzymałam, choć przyznaję, że GRZECZNIE I SPOKOJNIE powiedziałam jej co o tym myślę ( i jestem pełna podziwu dla samej siebie ). Powiedziałam tak "Monia, to jest nasze wesele, nasz dzień i przeżyjemy go tak, jak nam to pasuje, tak jak chcemy i zaprosimy tylu gości ilu uznaliśmy za stosowne zaprosić. Chcemy mieć takie wesele, spędzić ten dzień z naszą rodziną i tyle. Jeśli ty kiedyś będziesz wychodzić za mąż i postanowisz wziąć ślub tylko przy świadkach gdzieś na plaży na przykład w Tajlandii, to proszę bardzo. To Twój wybór i chwała Ci za to. Nikt z nas na pewno nie będzie tego krytykować, bo każdy ma prawo do własnego gustu i własnych upodobań. A my mimo tego, że uważasz, że to wszystko jest beznadziejne, zamierzamy się dobrze bawić czy Ci się to podoba czy nie." Monia zrobiła się czerwona jak burak, fuknęła coś pod nosem i wyszła z kuchni. A. i nasz kolega słuchali tego z takimi minami, jakby przynajmniej wygrali milion dolarów na loterii. Po tym A. stwierdziła, że bardzo dobrze, że jej w końcu coś powiedziałam, bo ona sama już z Monią nie wytrzymuje. Opowiedziała mi, jak ostatnio powiedziała jej, gdzie planują jechać na wakacje. A. mieszka z mężem i dwuletnią córeczką w ścisłym centrum dużego miasta i postanowili odpocząć latem nad naszym polskim morzem, w malutkiej i zacisznej miejscowości, żeby odsapnąć od zgiełku wielkiego miasta. Monia oczywiście też oburzona, bo jak to, wakacje, a oni na plaży będą leżeć? Przecież to całkowicie bez sensu... Trzeba zwiedzać! I niech się dobrze zastanowią i zmienią wakacje, najlepiej na jakąś wycieczkę objazdową. Na nic zdało się tłumaczenie, że z małym dzieckiem nie bardzo coś takiego da się zrobić. No to Monia stwierdziła, że przecież dziecko mogą zostawić dziadkom i po problemie. A. powiedziała tylko krótko, że nie mogą i nie chcą i dała sobie spokój z dalszą dyskusją. Matko święta, ja nie wiem z której choinki ta Monia się urwała, ale naprawdę coraz trudniej z nią wytrzymać.

A na koniec zabawa. Niedawno Ida nominowała mnie do zabawy Tell me about yourself. Oto zasady:
1. Umieścić linka do bloga osoby, od której otrzymałam nominację
2. Wkleić logo na swoim blogu



3. Napisać 7 cnót, grzechów lub faktów o sobie
4. Nominować kolejne osoby - zapraszam Cosiową,  Gosię, Klaudię, Kolczastą, Mamę Zochulka i Martusi i Szpilkę

7 faktów o mnie:

1. Uwielbiam słodycze - bez względu na to czy są to słodkie czekoladki czy słone przekąski. A teraz na diecie nie mogę ich jeść.
2. Kocham prowadzić samochód i nawet całkiem dobrze mi to idzie. Mój tato czy B. nigdy nie bali się dawać mi auta, a w parkowaniu jestem mistrzem :) Wcisnę się w każde miejsce :)
3. Mam wielki szacunek do starszych ludzi (wyłączając z tego wścibskie babska, które nie robią nic poza obgadywaniem ludziom tyłków)
4. Lubię prasować (o tak, nie żartuję), bo dobrze mi się wtedy myśli o różnych sprawach
5. Nie cierpię wszelkiego rodzaju gryzoni i pająków. Jak widzę jakiekolwiek paskudztwo choćby w TV od razu zamykam oczy i każę sobie powiedzieć jak już nie będą ich pokazywać
6. Gram na pianinie i na gitarze, choć ta druga jest mi zdecydowanie bliższa. Może dlatego, że nie mam w domu pianina :P
7. Nic mnie tak nie wkurza jak kłamstwo. Mam ogromną i nieuleczalną alergię na ludzką obłudę i fałsz.