Technicznie i duchowo

W komentarzu pod poprzednią notką Ida prosiła, żebym napisała jeszcze o przygotowaniach do ślubu - zarówno tych "zewnętrznych", jak i "wewnętrznych". No więc sprawy mają się u nas następująco :)

Jeśli chodzi o kwestie techniczne, to w piątek skończyliśmy roznoszenie zaproszeń. W KOŃCU... Powiem Wam, że nie przypuszczałam, że to będzie aż tak wyczerpujące. Prawie 3 tygodnie mieliśmy całkowicie wyjęte z życia. Praktycznie codziennie odwiedzaliśmy jeden lub dwa domy, żeby ze wszystkim się wyrobić jak najszybciej. Tylko 6 sztuk wysłaliśmy pocztą (zagramanicę), a resztę wręczaliśmy osobiście. W zasadzie wszędzie schemat wizyty wyglądał tak samo :) Dzień dobry, czego się napijecie? Może coś mocniejszego - nie, dziękujemy, mamy jeszcze kogoś do odwiedzenia, więc  nie wypada itp. :) Później standardowy zestaw pytań - jak tam przygotowania, czy wszystko już macie, czy się już denerwujecie itd. Po którejś z kolei wizycie zarówno pytania, jak i odpowiedzi znaliśmy już na pamięć i opowiadaliśmy automatycznie, całkowicie wyłączając mózg od jakiegokolwiek myślenia :) Ale przetrwaliśmy i mamy to już z głowy. Póki co potwierdzili prawie wszyscy, tylko kilka osób ma dać odpowiedź później :) Także jesteśmy w szoku, pozytywnym rzecz jasna, bo spędzimy nasz dzień w gronie osób, z którymi chcemy go spędzić i mamy nadzieję, że nikogo nie zabraknie :) super :) Teraz będziemy mieć krótką przerwę do końca maja na złapanie oddechu i zaczynamy załatwiać formalności i dogrywać szczegóły. Zacznie się już taki gorący okres i zapewne na nadmiar czasu nie będziemy narzekać. Już teraz mamy go jak na lekarstwo, dlatego wizja długiego weekendu napawa nas ogromnym optymizmem, bo będziemy mogli porządnie odpocząć. No, ale mimo że było męcząco i jesteśmy umordowani jakby cos nas 10 razy przeżuło i wypluło, to jednak fajnie było odwiedzić tych wszystkich ludzi, bo z większością nie mamy okazji zbyt często się spotykać. A tak przynajmniej była okazja :) Tak więc to zaliczam na duży plus :) A teraz odliczam czas do przymiarki, która już w połowie czerwca :) I coraz bardziej nie mogę się jej doczekać, choć dotąd czekałam dość spokojnie. I coraz bardziej zaczyna docierać do nas, ze to NASZ ślub, bo do tej pory oboje czuliśmy się jakbyśmy szli do kogoś na wesele, a nie na swoje własne :)

No właśnie, skoro mowa o spokoju, to wypadałoby napisać teraz o tej bardziej "duchowej stronie". Powiem tak... Póki co podchodzimy do wszystkiego na całkowitym luzie. Nie stresujemy się, nie denerwujemy, nie zamartwiamy się na zapas czy wszystko się uda, bo to bez sensu i nic nam to nie da, a wprowadzi tylko niepotrzebne nerwy. A po co nam to? Nawet jeśli coś pójdzie nie do końca po naszej myśli, to i tak będzie najpiękniejszy jak dotąd dzień w naszym życiu i już! :) Inna opcja nie wchodzi w grę :) Nie oznacza to jednak, że nie myślę o tym jak to będzie jak już nadejdzie na magiczna data. Coraz częściej śni mi się sam ślub lub wesele, ale nie pod znakiem tego, ze coś tam się nie udało czy coś, po prostu sam przebieg, jakbym oglądała film z czyjejś uroczystości. Często myślę też o tym jak przeżyjemy 2 momenty tego dnia - błogosławieństwo (gdzie nasze mamy będą ryczeć i obawiam się, że tato też, choć jednak wolałabym, żeby dopadła ich głupawka i żeby zaczęli się śmiać, bo i tak bywa :) i byłoby nam łatwiej to przeżyć i się nie rozmazać przed wyjściem do kościoła :P) oraz podziękowania dla rodziców (tutaj to już na bank wszyscy będą ryczeć). Znalazłam mnóstwo różnych pięknych tekstów (uzbierało się kilka stron w Wordzie), które teraz trzeba skleić i jedną sensowną całość. Tak... a później trzeba to będzie przeczytać rodzicom. I obawiam się, że będę miała kluchę w gardle. B. broni się rękami i nogami przed czytaniem, bo mówi, że nie da rady, ale trudno - ja sama męczyć się nie będę. Jak mamy wyć to wszyscy, a co! ;) Ja sama przy szukaniu tych tekstów w internecie miałam tak ściśnięte wnętrzności i mokre oczy, że masakra, a co dopiero będzie się działo jak trzeba będzie wystąpić? Aż boję się myśleć. Ale cóż... tyle ludzi już to przeżyło, że i my jakoś przeżyjemy. Jeśli ktoś zna jakiś dobry sposób, to czekam na sugestie :) Oboje naprawdę coraz bardziej cieszymy się na ten ślub. Wiele osób może powiedzieć "co tam taki ślub, przecież to tylko papierek". Hmm... dla nas ten "papierek" i sakrament przyjęty w kościele ma duże znaczenie. Nie prawne, ale właśnie takie bardziej duchowe. Będziemy związani ze sobą przed Bogiem i będziemy pielęgnować  to nasze małżeństwo we wszystkich dobrych i złych chwilach. Na pewno nie raz będzie nam ciężko, ale cała sztuka polega na tym, żeby przetrwać każdą burzę po każdej burzy wychodzi w końcu słońce :)