Bo po każdej burzy w końcu musi wyjść słońce :)

Przepraszam Was za moją ostatnią nieobecność na blogu. Może nie tyle nieobecność, co milczenie i brak nowych notek. Nie chciałam pisać, bo nie miałam ani ochoty, ani natchnienia, ani siły. W ostatnim czasie mieliśmy trochę pod górkę. To był bardzo długi tydzień. Były nerwy i kłótnie, łzy i długie rozmowy, tłumaczenie, wyjaśnianie i nadzieja na spokój, przysłowiowa krew, pot i łzy. Nie działo się to wszystko między nami, ale w pewnym stopniu nas to dotknęło i odbiło się i na nas. Padły słowa, które paść nie powinny i pociągnęły za sobą lawinę. Było nam to całkowicie niepotrzebne, zwłaszcza w takim czasie. Na szczęście wszystko wyszło już na prostą, teraz już będzie ok. Było pojednanie i przeprosiny. Dzielnie staliśmy u swojego boku i daliśmy radę. Nie było innego wyjścia. Po wielkiej burzy z piorunami i gradobiciem, w końcu na naszym niebie znów wyszło słońce. I musi zostać na nim już na zawsze :)

A co poza tym? Gorący okres przedślubny w pełni. Zostało 19 dni... DziewiętNAŚCIE... Dzień za dniem mija w tempie ekspresowym, a my ciągle w biegu. Kupiliśmy już wszystkie dodatki, więc jesteśmy ubrani od stóp do głów. Za 2 tygodnie odbieram swoją suknię, w tym tygodniu musimy zawieść księdzu wszystkie dokumenty, zamówić bukiet ślubny, pogadać z organistą, ćwiczyć pierwszy taniec, pokombinować trochę z dekoracjami do domu, ustalić bukiety na stoły. Reszta w następnym tygodniu :) Zaczną się też wielkie porządki w domu, żeby wszystko wyglądało jak należy. Jestem już po próbnym makijażu i powiem Wam, że wyszło super. Będzie taki, jak pokazywałam Wam w jednej z ostatnich notek, wypróbujemy jeszcze tylko jeden rodzaj podkładu, żeby sprawdzić który będzie się lepiej trzymał. Mam przetłuszczającą się cerę i niestety wszystkie podkłady prędzej czy później spływają/ błyszczą się itp., więc trzeba dobrać taki, który spełni swoje zadanie i jak najdłużej pozostanie taki jak należy. W każdym razie jak zobaczyłam w lusterku efekt końcowy byłam w ciężkim szoku. B. jak mnie zobaczył, zrobił wielkie oczy i powiedział "Fiu fiu..." :) Tak samo moja mama :) Czyli jest dobrze :) W przyszłym tygodniu w końcu strzelę sobie kolor na włosy (w tej chwili mam wstrętny, wypłowiały, odrośnięty ciemny blond i z uporem maniaka unikam wszelkiego rodzaju luster, a jeśli już muszę w jakieś spojrzeć, staram się na włosy nie patrzeć) i od razu zrobimy próbną fryzurę. Taką tylko mniej więcej, żebyśmy miały ogólny zarys całości. Ślubem nie stresuję się nadal w ogóle. Dopadł mnie za to stres pierwszego tańca - bo na samą myśl mam wrażenie, że padnę na zawał jak będziemy musieli wyjść na środek parkietu i zatańczyć przed wszystkimi. Niby to tylko 2,5 minuty, ale dla mnie to cała wieczność i na samą myśl dostaję skrętu kiszek. Czy ma ktoś sprawdzony sposób na to, jak to przeżyć i przy okazji nie zabić się o własne nogi ze strachu? :)

Poza tym w zasadzie nic nowego. Padam na twarz po obejrzeniu otwarcia igrzysk olimpijskich, które swoją drogą BARDZO mi się podobało. B. zasnął mi po niecałej godzinie, a ja wiernie czekałam na moment zapalenia znicza. Przez ostatnią godzinę siedziałam już dosłownie z zapałkami w oczach i zmuszałam się siłą woli do trzymania oczu otwartych, co wychodziło mi średnio, ale stwierdziłam, że nie po to tyle siedziałam, żeby teraz na sam koniec iść spać. Kryzys minął i dotrwałam do zapalenia znicza, a jak położyłam się  w końcu spać... to mi się odechciało i kręciłam się kolejną godzinę. Ostatecznie zasnęłam dobrze po 3, a o 7 zadzwonił budzik i trzeba było zbierać się do kosmetyczki.... Ale przynajmniej ucięłam sobie małą drzemkę na łóżku w salonie :P W każdym razie tej olimpiady nie odespałam do tej pory i aż się boję pomyśleć co będzie po zarwanej weselnej nocy... :) Ale tam będzie taka adrenalina, że spać nie będzie nam się chciało na pewno :)