"... i ślubuję Ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską...

... oraz  że Cię nie opuszczę aż do śmierci..."

16 miesięcy przygotowań i już jesteśmy małżeństwem :) Każdego dnia ta świadomość dociera do nas coraz bardziej i jesteśmy niesamowicie szczęśliwi :)

A jak było? Cudownie :)))))))))))
Ale od początku...

Zawsze byłam przekonana, że w piątek przed własnym ślubem będę jednym wielkim kłębkiem nerwów. A tu niespodzianka. Od samego rana siedziałam sobie spokojnie w domku z książką, popijając pyszną kawkę :) Pełen relaks i wypoczynek przed wrażeniami dnia następnego. O 15:00 zaczął się spory młyn, bo najpierw trzeba było zawieźć kwiaty na salę, później na cmentarz do dziadków i teścia, później ciasta, później spowiedź, później próby tańca na sali, później ostatnie ogarnięcie drobiazgów na sali, a później przyjechali goście i trzeba było się nimi zająć w domu. Ja dalej na luzie, rodziców zaczynało już brać :)
W sobotę wstałam o 7:00, wykąpałam się, zjadłam śniadanie i zaczęłam się szykować do fryzjera i kosmetyczki. W tym czasie ciocia, wujek i moi rodzice zaczęli szykować dekoracje przed dom, a mi po raz pierwszy skręcił się żołądek z wrażenia, że to JUŻ! :) Zebrałam się i pojechałam odebrać kwiatka we włosy. Pani w kwiaciarni pokazała mi przy okazji mój bukiet ślubny i wtedy poczułam jak cały stres ze mnie spływa :) Puściło mnie całkowicie, dzięki czemu u fryzjera i u kosmetyczki siedziałam znów całkowicie wyluzowana :) Dziewczyny zrobiły mnie na bóstwo i o 13:20 dotarłam do domu, a godzinę później przyjechał już po mnie B.. W sumie dobrze, że tak długo mi zeszło, bo przynajmniej nie miałam czasu się stresować :) Wpadłam tylko do domu, pobiegłam do toalety, bo mój pęcherz dawał mi już ostatnie ostrzeżenie. W przelocie krzyknęłam tylko do mamy, żeby zrobiła mi kromkę chleba, bo zaraz umrę z głodu :P Wsunęłam chlebek z prędkością światła i poszłyśmy mnie ubierać, co oczywiście zostało odpowiednio uwiecznione przez naszą fotografkę :) Ostatnie poprawki i zaczęli schodzić się pojedynczy goście. Po kilku minutach usłyszałam klaksony i się zaczęło. Kiedy schodziłam na dół po mojego męża dostałam takiej trzęsawki, że nie mogłam mu przypiąć butonierki :P Ale jak już razem ruszyliśmy w stronę domu nerwy mnie puściły i więcej nie wróciły :) Na błogosławieństwie w domu jako jedyna trzymałam się dzielnie i z uśmiechem, B. zaczynało w pewnym momencie łamać, ale dał radę :) Gorzej z rodzicami :P Reszta dnia upłynęła już całkiem spokojnie. W kościele ksiądz powiedział przepiękne kazanie, które goście wspominali przez całe wesele i poprawiny :) Pamiętam wszystko ze szczegółami, a sam moment wejścia do kościoła był cudowny :) Szliśmy sobie główną nawą kościoła, patrzyli na nas bliscy, a my mieliśmy tą świadomość, że są tam specjalnie dla nas :) W takim momencie uśmiech sam wypływał nam na twarze :) Słowa przysięgi małżeńskiej oboje wypowiedzieliśmy głośno i pewnie, co bardzo się wszystkim podobało :) Później życzenia i na salę :) A tam naprawdę wspaniała zabawa do białego rana. po pierwszym tańcu WSZYSCY od razu wyszli do nas na parkiet i zostali na nim do rana :) Naprawdę świetnie się bawili. Nie było osób, które się upiły, atmosfera była cudowna i każdy chwalił nasze wesele. Nawet mówili, że niech tylko ktoś piśnie złe słowo na ten temat, to oni się z nim policzą. Sami jesteśmy w szoku, że tak bardzo się wszystkim podobało. Goście powiedzieli nam, że wszystko było dopięte na ostatni guzik i że dawno nie byli na tak udanym weselu. Słyszałam to od każdego z kim tańczyłam, a tańczyłam prawie ze wszystkimi. Takie same słowa słyszał mój mąż (jak to ładnie brzmi :P ), moi rodzice i teściowa, więc chyba naprawdę się udało :) Poprawiny tak naprawdę były drugim weselem, bo po sukcesie imprezy weselnej, na poprawiny przyszło prawie 100 osób :)))))))) I też ludzie nie schodzili z parkietu :) Było po prostu czadowo i nawet ból nóg nie był nam straszny :P

Teraz zbieramy zdjęcia od gości i nie możemy się doczekać tych profesjonalnych :) A nad tymi zdjęciami, które już mamy siedzimy rozmarzeni i wspominamy jak było fajnie.
Mimo wielu narzekań, mimo zmęczenia przygotowaniami możemy powiedzieć, że nigdy się tak nie wybawiliśmy i był to najpiękniejszy dzień w naszym życiu! :))))