Jak to jest z tym dbaniem o siebie

Tak, wiem, że obiecałam napisać tego posta już dawno (i co niektórzy nie omieszkali mi tego wypomnieć :P :))) - spoko spoko, pilnujcie mnie ), ale jakoś tak naprawdę nie miałam kiedy do tego usiąść. Wiadomo - życie jak życie, oprócz bloga na brak obowiązków nie narzekam, a one raczej muszą być ogarnięte w pierwszej kolejności, dopiero później jest czas na posty. W pracy młyn, roboty mnóstwo, jakiś taki gorący przedświąteczny okres się zaczyna, jakieś projekty, spotkania, analizy, co chwilę coś. Dodatkowo przez cały tydzień ogarniałam maile, które dostałam w czasie urlopu. Co prawda większość była już nieaktualna - czyt. załatwiona, ale i tak musiałam je przejrzeć i przepuścić przez sito, żeby być mniej więcej na bieżąco. Ale na szczęście wyszłam już na prostą. W domu jak to w domu, zawsze jest coś do zrobienia, a nawet jeśli nie, to po prostu miałam ochotę zasiąść wygodnie z mężem mym na kanapie, obejrzeć jakiś fajny film, zwyczajnie pogadać, albo korzystając z ostatnich pięknych jesiennych dni wybrać się na dłuuuuugi spacer. A na komputer nie miałam już najmniejszej ochoty patrzeć. Dodatkowo mieliśmy też trochę jeżdżenia w związku z naszym "gniazdkiem", papierologia, szukanie różnych materiałów, porównywanie cen do jakości itp. Także mam nadzieję, że mi wybaczycie małą zwłokę w pisaniu i uznacie mnie za usprawiedliwioną :) Następnym razem nie będę się deklarować kiedy co się pojawi, żeby później nie było rozczarowania ;)

No więc do rzeczy, bo trochę się rozwinęłam nie na temat ;)
Jak pisałam w jednym z komentarzy po poprzednią notką uważam, że po ślubie nie można spocząć na laurach, tylko nadal trzeba się starać dla drugiej osoby. I dotyczy to obu stron. Mam taką koleżankę, która odkąd wyszła za mąż stała się jakaś taka... dzika. Uważa, że skoro już ma męża, to nie musi się już wysilać na makijaż, ładny strój itp., bo przecież go już usidliła i starać się o jego względy nie musi. I mówi o tym otwarcie powodując spore zdziwienie wśród znajomych. Jak wiecie, od początku roku byłam na diecie, zgubiłam 10 kg dla własnego komfortu, bo źle się czułam z takim stanem rzeczy, jaki wtedy był. Doszłam do wagi 59 kg przy wzroście 168 cm i mam zamiar tego pilnować, bo teraz naprawdę dobrze czuję się we własnym ciele i wyglądam tak, jak zawsze chciałam wyglądać. Kiedy po wakacjach zaczęły się zajęcia fitness, od kilku osób usłyszałam "A to ty jeszcze chodzisz na ćwiczenia? Przecież już po ślubie, nie musisz dbać tak o linię i pilnować, żeby suknia dobrze leżała". No heloł, to jak już ktoś jest po ślubie, to ma się zapuścić i zaprzepaścić coś na co ciężko pracował przez kilka miesięcy? Ja na pewno się na to nie piszę. Dbam o siebie, bo chcę się podobać zarówno mojemu mężowi, jak i samej sobie, a i moje zdrowie na pewno na tym skorzysta, dlatego dziwię się trochę takim komentarzom. To samo dotyczy facetów. Moim zdaniem obie strony czy to w "wolnym" związku czy w małżeństwie - jak zwał, tak zwał - powinny cały czas starać się nie tylko dla drugiej osoby, ale przede wszystkim dla samej czy samego siebie, a nie żyć na zasadzie "już ją/jego usidliłem/-łam, więc co się będę wysilać. A Wy jak uważacie?