Co się kryje w zakamarkach pamięci?

Macie tak czasem, że różne zapachy kojarzą Wam się z kimś konkretnym lub z jakimś wydarzeniem, okazją itp.? Ja tak mam bardzo często. Na samym początku bloga napisałam taką notkę na temat mandarynek i czekolady :) Pamiętam tą opisaną sytuację bardzo dokładnie :) koleżanka z sąsiedniego biurka wróciła z kuchni z kubkiem gorącej czekolady i z zapachem obranych mandarynek - a mi momentalnie skojarzyło się to ze świętami. I może nie tylko ze świętami samymi w sobie, ale z paczkami świątecznymi, które dostawałam od rodziców z pracy. A te paczki ZAWSZE pachniały czekoladą i mandarynkami :) I tak mam do tej pory. Taki zapach nieodłącznie kojarzy mi się ze świętami. Zresztą nie tylko ten zapach wywołuje we mnie jakieś tam skojarzenia. Wiele takich jest. Np. "różowy" kompot to tylko i wyłącznie nasza szkolna stołówka :) naleśniki z czekoladą kojarzą mi się z pierwszymi wakacjami, które spędziłam z mężem mym :) I mogłabym tak wymieniać długo.
Ale przejdźmy w końcu do rzeczy... w zasadzie po co o tym piszę? Hmm... bo ostatnio w taki sposób przypomniało mi się coś, o czym już bardzo dawno nie myślałam :) Otóż ćwiczę sobie ostatnio spokojnie z wywieszonym jęzorem i prawie wyplutymi płucami na aerobiku (bo nasza prowadząca chyba postawiła sobie za cel na ten sezon zajechać nas na śmierć :P ), aż tu nagle do nosa mego cichaczem wlatuje jakiś zapach (i wcale nie ten, o którym w tej chwili myślicie :P ). O jakiś taki znajomy zapach perfum chodzi. No tak sobie myślę "skąd ja ten zapach znam???". Rozglądam się ja po sali - do nikogo z ćwiczących jakoś mi ten zapach nie pasuje, więc szukam pierwotnego właściciela w myślach. W głowie włączyła mi się analiza bazy danych, myślę, szukam, analizuję (przy okazji gubiąc kroki ćwiczeń ) i nagle DING - fanfary - oto WIEM!! :) Takie perfumy miał nie kto inny jak moja polonistka w liceum. I używała ich ZAWSZE. Tak mi się ten zapach zakodował, że już chyba zawsze będzie mi się kojarzył z nią. Podczas wycieczki do Krakowa nawet specjalnie weszliśmy wielką bandą do perfumerii w Empiku w poszukiwaniu tych perfum, żeby w końcu się dowiedzieć co to w ogóle jest i o dziwo je znaleźliśmy. Było to Armani coś tam :) I żeby nie było zapach naprawdę całkiem ładny. No, ale wracając do polonistki. Jako że przez całe liceum siała postrach wśród swoich uczniów wymagając wiedzy na takim poziomie, że klękajcie narody, to te perfumy wtedy nie kojarzyły nam się zbyt pozytywnie :) Naprawdę, siwowłosa babeczka miała bardzo wysokie wymagania w stosunku do swoich uczniów i biada temu, kto ośmielił się przyjść na lekcję nieprzygotowany. Pamiętam jak w którejś klasie przyszliśmy na pierwszą lekcję po wakacjach i padło hasło "wyciągamy karteczki, kartkówka z Dziadów cz. 3". Uroczo.... :) Zanim pozbieraliśmy szczęki z podłogi czas pisania minął i cała klasa solidarnie dostała pałę :) Przez całe 4 lata nie było lekko (tak tak, chodziłam do liceum w tych zamierzchłych czasach, kiedyż to trwało ono 4 lata :) ), ale nasz trud został sowicie nagrodzony na maturze :)))) Pomagała, podpowiadała, podczas spisywania tematów maturalnych (bo Kfiatushek zdawał cudowną starą maturę, za co losowi jest niezwykle wdzięczny) wypytywała co kto pisze, co już napisał i co jeszcze pisać będzie, ewentualnie podrzucała jakiś pomysł. A na ustnej maturze wyciągnęła każdego, kto ze stresu zapomniał języka w gębie (widziałam na własne oczy czekając aż koleżanka przede mną skończy odpowiadać). Tak więc mimo kłód rzucanych pod nogi, mimo trudu i znoju, mimo łez, potu i krwi... no dobra, przesada z tą krwią :P... nasza licealna polonistka w mojej pamięci zawsze będzie zajmowała miejsce wśród tych super belfrów, których na swojej drodze spotkałam :)
Pani K. - dziękujemy :)))