A było tak...

To, że jestem tym razem to był strzał w dziesiątkę podejrzewałam w zasadzie od samego początku po totalnie spontanicznym popołudniu "w sosie własnym" ;) Byłam tylko ciekawa czy rzeczywiście mam rację. Nic nikomu nie mówiłam, nawet Mężu nie wiedział o moich podejrzeniach, bo stwierdziłam, że nie ma co się napalać - w myśl zasady poczekamy, zobaczymy. Im bliżej było terminu spodziewanej @, tym bardziej się zastanawiałam. Pierwsze wskazówki w sumie się pojawiły, ale w sumie w dość śladowym natężeniu, więc tym bardziej nic nie mówiłam. W spodziewany dzień @ nie przyszła, w ciągu kolejnych dni również, a ja z coraz większą nadzieją dojrzewałam do kupna testu. Tydzień po spodziewanej @ test w końcu kupiłam, ale jeszcze przez kilka dni leżał schowany w szufladzie, bo bałam się go zrobić z obawy, że mógłby być negatywny. Dojrzałam do jego zrobienia w sumie w dość oryginalny sposób, a mianowicie w pewną niedzielę podczas mszy św. :) Zamiast kazania puszczony był fragment wypowiedzi papieża Jana Pawła II, z pamiętnymi słowami "Nie lękajcie się", a po nim pieśń "Nie bój się, wypłyń na głębię" (swoją drogą uwielbiam ją). Jakoś tak bardzo osobiście odczytałam te słowa i łzy same ciekły mi po policzkach (dobrze, że Mężu tego nie widział, bo pomyślałby pewnie, że coś ze mną nie halo :P). No ale idźmy dalej. Cały tamten dzień spędziliśmy u moich rodziców, a kiedy wróciliśmy do domu w głowie cały czas słyszałam tamtą pieśń. W końcu zebrałam się na odwagę i poszłam zrobić test. Dwie piękne krechy pojawiły się praktycznie od razu, a ta "potwierdzająca" wyskoczyła nawet wcześniej niż "testowa". Z płaczem i trzęsącymi się rękami pobiegłam do Męża, który w pierwszej chwili nie wiedział co się stało. Wzruszenie tak mnie ściskało za gardło, że nie mogłam wydusić z siebie słowa i tylko pokazałam mu test. Był w wyraźnym szoku (ale takim pozytywnym) i powiedział tylko "To super! Ale właściwie dlaczego ty płaczesz?" :) Następnego dnia zapisałam się do lekarza, ale niestety musiała troszkę poczekać na wizytę, bo nie było wolnych miejsc i przez cały ten czas chodziłam jak na szpilkach, bo chciałam, żeby to było już teraz natychmiast. Jakoś udało nam się dotrwać do weekendu i mogliśmy z ust lekarza usłyszeć potwierdzenie (przełom 7/8 tygodnia) i zobaczyć pięknie pulsujące serduszko naszej Kruszynki :) Dostałam skierowanie na całą serię badań, zalecenia co do diety i pierwsze zdjęcie Maluszka :) Tak więc dalsza część weekendu minęła nam na powiadamianiu przyszłych dziadków o pojawieniu się Kruszyny :) Wszyscy naprawdę oszaleli po tej wiadomości. I dobrze, w końcu to ich pierwsze wnuczę ;) Mężu i ja jesteśmy równie szczęśliwi i jednocześnie oszołomieni tym, że to się dzieje naprawdę :)
A jak moje samopoczucie? Prawdę mówiąc średnio. Jeśli ktoś wyobraża sobie początek ciąży jako sielankę rodem z amerykańskiego filmu, to powiem tak - telewizja kłamie :P Oczywiście każda kobieta przechodzi ten czas inaczej, mnie akurat dopadło dość mocno. Co prawda tylko przez ostatnie 1,5 tygodnia chodziłam ledwo żywa, usypiałam na stojąco, a o 19 to już w ogóle był totalny odlot :P Kilka razy zaliczyłam sprint do łazienki i ból głowy z piekła rodem, ale nie narzekam. Dla Malucha wszystko ;) Teraz już w sumie w porządku, jeśli tak można powiedzieć, biorąc pod uwagę, że nadal codziennie do 10 rano mnie mdli, ale przynajmniej już nie rzygam i zaczynam wracać do świata żywych kładących się spać po 19 :) Dietą jakoś specjalnie nie muszę zaprzątać sobie głowy, bo w sumie już na samym początku odrzuciło mnie od wszystkiego, czego mi jeść nie wolno :P więc jest git :) Teraz mogłabym 24 godziny na dobę jeść serek wiejski i jogurt naturalny. Smakują mi jak jeszcze nigdy dotąd. Brzuszek jeszcze nie rośnie, ale nie dam rady go już utrzymać wciągnąć, więc coś tam się zmienia. No w końcu jakby nie patrzeć w piątek zaczynamy 9 tydzień. Teraz pozostaje tylko trzymać kciuki za pozytywny przebieg tego czasu, a ja już nie mogę się doczekać kolejnej wizyty u lekarza, a to dopiero za 3 tygodnie...
Także blogowe ciotki, trzymajcie za nas kciuki :)))

P.s. A jeszcze niedawno zastanawiałam się jaki temat zdominuje mojego bloga w roku 2013. No to już wiem ;)