Jak się ma za miękkie serce...

Sama nie wiem o czym dziś będzie... O naiwności, głupocie, zbyt miękkim sercu....? Chyba o wszystkim po trochę. Sami oceńcie, bo ja w zasadzie nie mam pojęcia jak to określić.
Wyobraźcie sobie Grupę - są to członkowie jednej rodziny, trzymający się razem na zasadzie towarzystwa wzajemnej adoracji, uważający się za najlepszych we wszystkim i traktujący innych z góry. Z wysokiej góry rzekłabym nawet. Oprócz Grupy jest jeszcze Osoba, spokrewniona z częścią członków Grupy. Grupa traktuje osobę tak, jak wszystkich innych wkoło, z bardzo wysoka i tylko czeka na jakiekolwiek potknięcie, nie tylko Osoby, ale kogokolwiek, żeby zbiorowo obrobić temu komuś d***. Ważne, żeby nikt nie miał lepiej niż ktokolwiek z Grupy - taką wyznają zasadę, a to czy ktoś na to ciężko pracuje, czy też nie jest już sprawą całkowicie drugorzędną. Albo nawet dalej niż drugo. Nevermind. Wracając do tematu. Osoba w zasadzie jest kimś, kto z reguły nie daje sobie w kaszą dmuchać i na złośliwe przytyki któregokolwiek z członków Grupy potrafi z miejsca odparować w taki sposób, że w pięty im idzie. I tak trzeba, choć Osoba nie ma pojęcia skąd zawsze ma na poczekaniu cięte riposty :P W każdym razie nie daje się i jak trzeba daje sobie radę. Ta Osoba. Żeby nie było, to wcale jej nie cieszy taki stosunek członków Grupy do niej, wręcz przeciwnie, często ją to złości, a nawet ich złośliwości sprawiają jej przykrość, ale co zrobić. Jakieś 2 tygodnie temu stało się tak, że wszystkich członków Grupy dotknęło wielkie nieszczęście. Któreś z nich w związku z tym potrzebowało pomocy. I kto pierwszy od razu, bez chwili namysłu zaproponował swoją pomoc? Właśnie Osoba... Niektórzy dziwili się temu, bo wiedzą, że gdyby sytuacja była odwrotna, członkowie Grupy nie przejęliby się ani trochę i wręcz zasiedliby rzędem z popcornem na kolanach obserwując z rozbawieniem jak też ten ktoś sobie poradzi, rzucając od czasu do czasu "Dobrze jej tak". Dziwili się niektórzy Osobie zadając jednocześnie pytanie "Po co to robisz? Wiesz, że oni nigdy by Ci nie pomogli". A Osoba odpowiadała tylko "Wiem, ale widocznie tak już ma". Gdzieś tam głęboko tylko kłuła świadomość, że oni mają 100% rację.... Osoba, o której piszę, to oczywiście ja, a Grupa to częściowo członkowie mojej rodziny, co gorsza dość bliskiej. Sama nie wiem czy takie zachowanie to z mojej strony naiwność, głupota czy jeszcze coś innego, ale wiem, że ja inaczej nie umiem. Najgorsza jest świadomość, że zawsze wyciągam do nich pomocną dłoń wiedząc jednocześnie, że to działa tylko w jedną stronę i gdybym to ja potrzebowała jakiejś pomocy, choćby niewielkiej, oni nigdy nie wyszliby z inicjatywą. Nie raz się o tym przekonałam. Niczego od nich nie oczekuję, bo nie o to chodzi. Po cichu liczyłam na zwyczajne i szczere "dziękuję" powiedziane prosto w oczy, zamiast wymuszonego "dzięki" rzuconego w przelocie i na odczepnego, żeby nie było... Cóż, takie życie. Jak zwykle wychodzi na to, że jak się ma za miękkie serce, to trzeba mieć twardą dupę... Smutne, ale prawdziwe.
Tak czy siak, mówi się trudno i żyje się dalej. Ja mam spokojne sumienie i poczucie dobrze spełnionego uczynku, a reakcja Grupy tylko o niej świadczy, co nie? :)

Miłego weekendu robaczki :)