Nerwy i dylematy

Ostatnio mam wrażenie, że jak magnes przyciągam niesłownych ludzi. W ciągu zaledwie 2 tygodni mieliśmy 2 takie przypadki, że głowa mała i kosztowało nas to naprawdę mnóstwo nerwów i stresu, które (wiadomo) w moim przypadku są kompletnie niewskazane, ale czasami naprawdę nie da się przejść nad czymś takim do porządku dziennego nie rzucając po drodze porządnymi bluzgami (Synkowi kazałam wtedy zatkać uszka :P). W zasadzie dalej mamy, bo to nadal trwa. Z przypadkiem pierwszym mamy do czynienia już od dłuższego czasu, ale od kilku tygodni kompletnie nie da się z nim dogadać. Mówi jedno, robi drugie, a na pytanie "kiedy?" dotąd padała odpowiedź jutro na pewno, a od wczoraj nastąpiła zmiana frontu na "nie wiem jeszcze". Po prostu witki opadają do samej ziemi, a nawet zdecydowanie niżej. Moje to już chyba zbliżają się do jądra ziemi. Szału już dostaję i na moje zdecydowanie za niskie ciśnienie nie potrzeba mi nawet kawy, bo ten czynnik zewnętrzny skutecznie mi je podnosi. Aż za bardzo... Synek naprawdę urodzi się zaprawiony w walce o swoje. Robię wszystko, żeby maksymalnie oszczędzić mu stresów, ale momentami naprawdę nie daję rady, a że ja z natury nerwowa jestem i wszystkim się przejmuję, to wyzwanie mam podwójne i wydaje mi się, że niezbyt dobrze mi wychodzi sprostanie mu.
Przypadek drugi pojawił się nie dawno. To znaczy był w naszym życiu od dawna, ale niedawno rzucił bardzo ciekawą propozycję pod naszą rozwagę. Obojgu nam się spodobała i naprawdę poważnie nad nią myślimy, choć ostatnio trochę na zasadzie "i chciałabym, i boję się", bo wiadomo jak w przypadku każdej (albo zdecydowanej większości przypadków) za całym szeregiem "za", maszeruje też jakaś mniejsza lub większa ilość "przeciw". Tutaj co prawda "przeciw" jest tylko jedno, ale jednak jest i to takie, które trzeba naprawdę poważnie przemyśleć, żeby nie wpakować się na minę. No to w takim razie co jest nie tak z tym przypadkiem? Już tłumaczę. Po rzuceniu propozycji "przypadek" zaczął się zachowywać kompletnie nieadekwatnie do swoich słów. Niby zapewnia, że tak, nadal podtrzymuje propozycję i absolutnie nie zmienił zdania (poprosiłam osobę, która ma z nim styczność na codzień o wybadanie sytuacji, ta zapytała go o to wprost (!) i właśnie taką otrzymała odpowiedź), ale patrząc na zachowanie tego "przypadku" po prostu człowiek głupieje i sam nie wie co o tym myśleć. A zasada "i chciałabym, i boję się" zdecydowanie zyskuje na znaczeniu.
Podsumowując - odliczam już dni, kiedy przypadek pierwszy będzie dla nas historią i nie będziemy musieli go znosić (choć patrząc na to z boku perspektywa ta jakoś tak mi się oddala) i intensywnie myślę nad propozycją przypadku drugiego, może czasem nawet zbyt intensywnie, ale to po prostu nie może wyjść mi z głowy i wraca do mnie jak bumerang. Jak bumerang na dopalaczach, który ledwo rzucisz, a już jest z powrotem. Trzymajcie kciuki, żeby obie sytuacje szybko (i pozytywnie!!!) się wyklarowały, bo naprawdę oszaleję. Nie cierpię czegoś takiego i źle się czuję z takimi zagwozdkami.

Przepraszam, że dziś serwuję takie smęty, ale i to jest czasem potrzebne. Stwierdziłam, że po to mam bloga, żeby móc się na nim wygadać na każdy temat (choć tutaj bez wdawania się w szczegóły, bo tak wolę). Wolałam wygadać się tutaj niż ryzykować, że jakieś przemyślenia mimowolnie wkradną mi się do pamiętnika naszego Synka, bo przecież nie będę mu zaśmiecać wspomnień takimi sprawami, które tak czy siak spędzają mi sen z powiek. Bo ja taka przejmująca się wszystkim dupa wołowa jestem i tyle :)

Miłego dnia.