Pierwszy miesiąc za nami...

Jak w tytule... dokładnie miesiąc temu, dokładnie o tej porze po raz pierwszy usłyszeliśmy płacz Naszego Synka. Łzy szczęścia popłynęły i z naszych oczu. Nie mogę uwierzyć, że ta Kruszyna, która jeszcze nie tak dawno fikała w moim brzuchu, która dopiero co nieporadnie uczyła się pierwszych ruchów "na zewnątrz", która dopiero była takim maleństwem, ma już cały miesiąc!
A jaki jest miesięczny Mały Miś? Zupełnie inny niż był wtedy :) Przede wszystkim urósł 5cm i przybrał 1 kg na wadze, co już wyraźnie czuć na rękach. Smiejemy się, że jedzenie to Jego hobby, a producenci pampersów na razie przy nas nie zbankrutują. Prędzej my :P Wyrósł z części ubranek i trzeba bylo postarać się o nową garderobę dla Niego ;) Przy jedzeniu (i nie tylko) szeroko otwiera oczka i z zaciekawieniem rozgląda się wokoło, intensywnie wpartuje się w oczy osobie trzymającej go na rękach, odwraca główkę za tatą, kiedy tylko wraca z pracy :) słodko bawi się rączkami, kiedy je, wierzga wszystkimi kończynami we wszystkie strony i robi się coraz bardziej kumaty :) Wydaje z siebie coraz więcej śmiesznych dźwięków. Czekamy teraz na pierwszy świadomy uśmiech (bo przez sen śmieje się co chwilę), a później grużenie :) Nauczyliśmy się już siebie i chyba całkiem fajnie się "dogadujemy" :) Dziadkowie za Małym szaleją. Dzadkowie, czyli moi rodzice, bo teściowa przez miesiąc czasu odwiedziła Go 3 razy, raz przyniosła jakiś komplecik do ubrania i jeszcze była oburzona, że jest za duży i Synka w niego nie ubieramy. Nie wspomnę nawet, że nie potrafi zadzwonić i choćby zapytać co u Niego, ale to na jej poziomie jest. Raz Mężu zadzwonił jej opowiedzieć co u nas to powiedziała, że nie ma czasu gadać i nawet nie oddzwoniła. No cóż, jej sprawa, my nie będziemy się narzucać i to ona straci fajny czas z wnukiem.
Tak czy siak jest super i nie zamieniłabym życia z Synkiem na żadne inne :)