Naj...

Wiecie co, zastanawia mnie ostatnio jedna rzecz. Wśród naszych znajomych i rodziny jest ostatnio naprawdę mnóstwo dzieci. I kiedy tak się z nimi spotykamy obserwujemy ich metody wychowawcze. Każdy wychowuje swoje dzieci tak, jak uważa za stosowne i nie mnie to oceniać, ale uważam, że niektóre zachowania to gruba przesada. Za gruba. Sami jesteśmy rodzicami i wiemy jak to jest kochać dziecko. Chcemy dla Juniora jak najlepiej, jest dla nas całym światem i uważamy Go za najpiękniejsze, najmądrzejsze i najwspanialsze dziecko na świecie. Wiadoma sprawa. Jednakże zasada jest taka, że takimi poglądami dzielimy się tylko między sobą, ewentualnie wbijamy do główki Juniorowi różne pochwały, żeby wiedział, że bardzo Go kochamy. Chwalimy Go jak tylko się da, bo nam tego w dzieciństwie zabrakło, a każde z nas bardzo chciało słyszeć takie słowa. Bo to ważne. Dla nas takie rozmowy to coś normalnego, ale kiedy spotykamy się z rodziną czy ze znajomymi, staramy się zachować zdrowy umiar. Owszem, kiedy ktoś zapyta i rzeczywiście go to interesuje, to opowiadamy jaki Junior jest, co już umie, a czego prawie się już nauczył itp., ale nie zagadujemy towarzystwa na śmierć tylko i wyłącznie tematem Juniora. Kiedyś nawet usłyszeliśmy taką opinię od naszych przyjaciół, którzy powiedzieli nam, że jesteśmy jednymi z niewielu ich znajomych, którzy nie dostali świra na punkcie dziecka i potrafimy zachować właśnie ten zdrowy umiar, nie zamęczając wszystkich rozmowami o kupkach, porodach i ulewaniu. Nie powiem, miło nam się zrobiło, nawet bardzo, ale w sumie dla nas to normalne. Bo przecież nie wszystkich musi to interesować. Owszem, w gronie osób, posiadających dzieci, pewne tematy muszą czasem wypłynąć, jak choćby te kupki :) ale bardziej na zasadzie humorystycznej czy jako przerywnik od innych tematów. Fajnie jest też na pewne tematy pogadać z innymi rodzicami, wymienić się doświadczeniami i w ogóle, ale ludzie kochanie, są przecież też inne tematy na świecie. Jest w naszym gronie taka rodzinka z dwójką dzieci. Ludzie z naszym wieku, czyli koło trzydziestki, mają dwie córeczki, jedna chodzi do zerówki, druga ma osiem miesięcy. W ich towarzystwie temat jest jeden - dzieci, dzieci, dzieci i wszystko co się z nimi wiąże. A jak ktoś próbuje skierować rozmowę na inne tory, oni i tak z uporem maniaka wrócą do tematu wyjściowego :) W sumie mimo, że mają dwoje dzieci, w ich opowieściach mowa jest tylko o starszej dziewczynce. No, bo ona jest najlepsza ze wszystkich dzieci w swojej zerówkowej grupie, wszystko już umie, liczyć (szkoda, że nie pierwiastkować), czytać biegle, pisać najtrudniejsze słowa, śpiewać, rysować na poziomie studentów ASP. No w ogóle same ochy i achy. Po prostu cud miód i orzeszki. Może i umie te wszystkie rzeczy, w końcu ma 6 lat, więc kto wie, ale na pewno nie na poziomie, jaki przedstawiają jej rodzice (czasem mam wrażenie, że oni sami chyba do tego poziomu nie dotarli :P). Młodsza dziewczynka jest traktowana tak na odczepnego, jak wypadek przy pracy - jest to jest, trudno, ale niech się zajmie sama sobą, bo oni mają tą starszą córkę przecież. No i siedzi to malutkie biedactwo, bawi się tym, co jej wpadnie w rączki, a jak są inne dzieci, to zawsze do zabawy wybierają właśnie tą malutką kruszynkę, a nie starszą. Tej starszej inne dzieci jakoś tak nie trawią, mam wrażenie. Kiedyś po wyjściu tej całej specyficznej rodzinki, synek znajomych powiedział "Mamo, dobrze, że oni już poszli, bo ta Hania, to cały czas się rządzi i wszystko ma być tak jak ona chce". Nikt tego nie skomentował, ale ten mały czterolatek trafił w sedno. Dziewczynka przez podejście rodziców jest już rozpuszczona jak dziadowski bicz. Non stop musi być w centrum uwagi, wszystkie dzieci muszą się bawić tak, jak ona chce i jak ona wymyśli, a wszyscy dorośli mają mieć oczy skierowane na nią, bo ona akurat coś mówi, występuje itp. A rodzice nigdy jej słowa nie powiedzieli, że to nieładnie czy coś. Wcale się nie dziwię, że dzieci wolą bawić się z niemowlakiem niż z nią. A my jak tak na nich patrzymy, wiemy jakich błędów nie popełniać... :)