4 lata minęły...

W minioną sobotę Junior skończył 4 lata. Niesamowite to jest. Wiem, że często to powtarzam, ale naprawdę nie mam pojęcia jak to możliwe, że to tak szybko minęło. Przez ostatni rok zmienił się niesamowicie. Stał się bardziej otwarty na przygody i inne dzieci, ma tak bogate słownictwo, że niejeden dorosły mógłby się on Niego uczyć (swoją drogą nie wiem gdzie on to wszystko łapie). I stał się małym dużym chłopcem. To już nie taki mały dzidziuś, ale chłopczyk, świadomy tego co go otacza i chłonący każdy najdrobniejszy szczegół.

Świętowaliśmy oczywiście w sobotę. Tym razem tort robiliśmy sami, bo trochę zaspałam i za późno się za ten temat zabrałam. W efekcie wszystkie sprawdzone miejsca nie miały już dostępnego terminu. No więc co było robić. Zakasałam rękawy i zrobiłam mu tort sama. Pierwszy raz w życiu :P Serio. Robiłam już różne różniste ciasta, ale tortu jakoś jeszcze nigdy. No ale zawsze musi być ten pierwszy raz, co nie? Nie był może jakimś majstersztykiem cukiernictwa, ale Juniorowi się podobał. Bo to nie był zwykły tort, tylko rainbow cake :) Junior był już zachwycony jak zobaczył 5 kolorowych placków czekających na przełożenie masą, a jak dmuchał świeczki, poinformował wszystkich wszem i wobec, że "On jest kolorowy w środku!!!" :) W każdym razie tortowy debiut za nami. Za rok może wyjdzie lepiej :P Junior zebrał mnóstwo książek i teraz co wieczór mamy seans czytania nowych opowieści. A że teraz został fanem Neli małej reporterki, więc co wieczór podróżujemy po świecie. Nie powiem, samej mi się to podoba, bo lubię tego typu książki. No chyba, że dane opowiadanie czytamy po raz 28, to wtedy już nieco irytujące i czytam trochę automatycznie :P Ale generalnie jest git. Oczywiście zabawki też były, bo mnie cieszy już trochę mniej, bo wiadomo - więcej zabawek = mniej miejsca. Ale co poradzić. Taki wiek.

Nasz plan poinformowania o Pędraczku w tym dniu nie wypalił, bo była u nas jedna osoba, której na razie nie chcieliśmy wtajemniczać, więc udawałam, że piję szampana, a tak naprawdę moczyłam usta (choć nie powiem, jęzor wisiał mi do podłogi :P) i udawałam, że zapach kawy to dla mnie poezja smaku :))) Tak więc powiedzieliśmy w niedzielę. Znaczy Junior załatwił za nas sprawę, bo powiedzieliśmy mu przed wyjściem z domu (skakał i cieszył się jakby dostał najbardziej wypasiony traktor z wodotryskiem), a później po kolei wpadał do Dziadków i od progu wołał "Będę miał Dzidziulka!!" . A Dziadkowie jakby się wszyscy zmówili skwitowali wiadomość pełnym ulgi "No nareszcie!". Spoko :)

Pędrak póki co chyba ma się dobrze. Dopóki Go nie czuję ciężko mi to stwierdzić, ale nic nie wskazuje na to, żeby coś miało być nie tak. Mdli mnie niesamowicie (zwłaszcza jak jestem głodna), biust rośnie na potęgę (to akurat jest fajne ;) ). Kolejną wizytę u Doktorka mam za 2 tygodnie. Chciałabym, żeby to było już, bo jakoś lubię te ciążowe wizyty, ale nie da się teleportować w czasie. Zresztą muszę jeszcze zrobić wszystkie zlecone badania, a jakoś mi z tym nie po drodze. Pójdę pod koniec tygodnia albo najpóźniej w poniedziałek, żeby zdążyć. Najbardziej nie lubię tego latania z "kubeczkiem" do laboratorium. Nawet pobieranie krwi byłabym skłonna uznać za przyjemność, ale "kubeczek" to moja zmora. No, ale co zrobić. Trza się poświęcić dla dobra sprawy ;)

A jeszcze na koniec muszę się Wam pochwalić, że Kurczątko moja malutkie wczoraj było pierwszy raz w teatrze. Samo. No tak nie całkiem samo, bo z przedszkolem, ale w sensie, że bez nas. I jest zachwycony. A najbardziej podobało mu się, że drugie śniadanie jedli w autobusie... :))))
Kurtyna ;)