Nie ogarniam

Witam Państwa serdecznie w naszej nowej rzeczywistości pt. „Junior w szkole, Lusia u niani, a matka nie wyrabia”. Jak w tytule. Odkąd zaczęła się szkoła przestałam ogarniać sytuację. Przed macierzyńskim to był luzik, do wyszykowania tylko ja plus jedno mniej lub bardziej współpracujące dziecko. Po drodze skręcałam tylko do przedszkola, szybki wyrzut Juniora do placówki i wio do pracy. Teraz sytuacja bardzo się skomplikowała, bo nie dość, że podwoiła się liczba dzieci, to jeszcze każde jedzie w inne miejsce, a poranny szofer jest tylko jeden. Rano Mężu wychodzi o 6, żeby przed 15 odebrać Lusię od niani. Albo jadą do domu, albo robią jeszcze po drodze szybkie zakupy. Juniora po 14 ze świetlicy odbiera dziadek, a  później ja go zgarniam w drodze z pracy po 16. W domu jesteśmy w granicach 17. Szybki obiad, chwila oddechu, wywiad co było w szkole i robi się 18, jak jest ładna pogoda wypadałoby jeszcze przewietrzyć dzieciaki, więc wybywamy do ogrodu. Z Lusi zrobił się taki czort, że nie można jej spuścić z oka nawet na sekundę, bo np. nauczyła się wchodzić sama na zjeżdżalnię po tej części do zjazdu w dół i nic nie jest w stanie jej powstrzymać, a ostatnio wlazła na bramę wjazdową i chciała na niej jeździć. Junior zdecydowanie nie miał takich szalonych pomysłów jak ona. W sumie do tej pory nie ma. A zaznaczam, że dziewczyna ma 16 miesięcy. Aż strach pomyśleć co będzie dalej. W każdym razie wietrzymy dzieciaki mniej więcej do 19 z kawałkiem, dajemy im kolację i młodszej zaczyna siadać zasilanie, więc trzeba obrać kierunek łazienka zanim zaśnie w opakowaniu. Później krótsza lub dłuższa sesja usypiania, uciszanie ciągle gadającego Juniora, aż w końcu cisza. Śpią oboje. A wtedy zasilanie zaczyna siadać nam. Chałupa wygląda tak, że wstyd kogokolwiek wpuścić do środka, pranie czeka aż ktoś się zlituje i włączy pralkę, a później wyprasuje stertę ubrań zalegających w koszu. Na szczęście ogród jest w miarę ogarnięty, bo codziennie coś w nim robię jak dzieci są na podwórku, ale reszta leży i kwiczy. Powiem Wam po cichutku, że troszkę czekam na chłody, kiedy nie za bardzo będzie można wyjść na zewnątrz po południu, bo wtedy bez żalu wezmę się za chałupę. Teraz szczerze mówiąc szkoda mi czasu robić coś w środku, kiedy mogę ten czas spędzić na powietrzu. Może głupio to brzmi, ale tak jest.  Tak, wiem, i tak nie wygląda to najgorzej, zdaję sobie z tego sprawę, że jak dojdą zajęcia dodatkowe, odrabianie lekcji i inne takie to dopiero zacznie się jazda bez trzymanki, ale na razie uczę się TEJ rzeczywistości, stąd moje nieogarnięcie. Ale to minie. To tak tytułem wstępu i wyjaśnienia nagłówka :P

To teraz czas na sprawozdanie z czasu, kiedy mnie tu nie było. A nie było mnie bardzo długo, więc i post będzie długi. I pewnie długo będę go pisać, bo czasu brak.

Po akcji z dziadkami zbuntowaliśmy się i przez kilka dni nie woziliśmy do nich dzieci, żeby zobaczyli kto w tej kwestii rządzi. Mam nadzieję, że zrozumieli. W ogóle zauważyłam, że im od czasu do czasu potrzebna jest taka forma otrzeźwienia, żeby zaczęli się normalnie zachowywać chociaż przez jakiś czas, bo czasem za bardzo się rozpędzają i dzieje się właśnie tak, jak pisałam ostatnio. No, ale nie chcę się znowu denerwować, jest ok póki co i mam nadzieję, że przez chwilę będzie spokój. Oni w ogóle od jakiegoś czasu zrobili się tacy bardzo hop-do-przodu i wszędzie chcieliby być najważniejsi, a jeśli tak nie jest to jest im ewidentnie nie na rękę, widać to na kilometr. No cóż, nie zawsze jest tak, jak by się chciało.

Jak już ogarnęliśmy sytuację z dziadkami i wszystko wróciło na właściwe tory nadszedł dzień wesela, na które byliśmy od dawna zaproszeni. Zaproszenie dostaliśmy w maju i praktycznie od samego początku nie mogłam się tego wesela doczekać, bo od razu założyłam, że idziemy sami, bez dzieci. Państwo Młodzi bardzo ich zapraszali, zapewniali, że będzie animatorka i w ogóle, ale stwierdziliśmy, że nie ma takiej opcji, bo i dla nich i dla nas byłaby to męka, a chcieliśmy choć raz w spokoju się pobawić. No i w końcu nadszedł ten weekend, a mi kompletnie odechciało się iść :P Sama nie wiem dlaczego, po prostu nie miałam najmniejszej ochoty ruszać się z domu, ale jak już powiedziało się A, to trzeba powiedzieć B. Lusia pierwszy raz zostawała bez nas na noc, więc miałam trochę stresa, ale wiedziałam, że jak będzie z Juniorem to do wieczora nie będzie problemu. Gorzej w nocy, ale psychicznie nastawiłam się na to, że będziemy pod telefonem i w razie czego wsiądziemy w samochód i po prostu pojedziemy do domu. Założenie było takie, że jeśli uda nam się być na weselu chociaż do 23-24 to już będzie super. A wiecie o której wróciliśmy do domu? Przed 3 😊 Oczywiście po drodze zgarnęliśmy Lusię, która 3 razy się obudziła i urządzała krótkie koncerty u dziadków, ale dała radę. A my cudownie spędziliśmy tą noc, naprawdę. Ostatnio tak dobrze się bawiliśmy na własnym weselu ponad 7 lat temu :P Mieliśmy fajne towarzystwo, bo siedzieliśmy z siostrą Męża i jej chłopakiem oraz z kuzynką i jej mężem i naprawdę to był strzał w dziesiątkę. Co najśmieszniejsze, chłopaki wypili naprawdę baaardzo dużo, ale dzięki temu, że jeszcze więcej tańczyliśmy, Mężu wracał do domu praktycznie trzeźwy. Pozostałych chłopaków podobno świeże powietrze ścięło zaraz po naszym odjeździe, ale wcześniej bawili się super. Na poprawiny pojechaliśmy już w komplecie, Junior przepadł z dziećmi i animatorkami, a Lusia zwiedzała otoczenie i zaczepiała wszystkich po kolei. Także imprezę zaliczamy na 6 z dużym plusem.

Nazajutrz po imprezie nadszedł wielki dzień – rozpoczęcie roku szkolnego. Zapowiedziałam w pracy, że będę później i zaczęłam szykować Juniora na uroczystość. Dzień przywitał nas ulewą. Apel dla klas 0-4 miał odbyć się na boisku szkolnym , ale ze względu na pogodę został przeniesiony do holu głównego wewnątrz budynku. I to nie był dobry pomysł. Mnóstwo dzieci i nauczycieli z poszczególnych klas, jeszcze więcej rodziców, zwłaszcza zerówkowiczów i pierwszaków i zrobiła się masakra. A wśród nich my – Junior wystrojony jak stróż w Boże Ciało i my – Lusia i ja. Plan był taki, że Mężu dojedzie do nas z pracy i przejmie Lusię, a ja skupię się na Juniorze. No i dojechał, tyle że nie udało mu się dopchać do nas przez tłum rodziców i utknął niedaleko wejścia do szkoły. No i tak staliśmy – elegancki Junior i ja trzymająca na rękach Lusię, dwie kurtki, dwie parasolki i torebkę. Własną kurtkę miałam na grzbiecie i pot lał mi się po czterech literach z gorąca. Masakra. Na szczęście przez takie warunki apel był bardzo krótki – hymn państwowy, hymn szkoły, dwa krótkie przemówienia i do klas. Szkoda, że tak to wyglądało, bo maluchy były ewidentnie przerażone hałasem i tłokiem. I wcale im się nie dziwię. Na szczęście w klasie było już fajnie, bo Junior panikujący już kilka tygodni przed rozpoczęciem zobaczył salę prawie identyczną jak w przedszkolu i się uspokoił. Ubzdurał sobie, że będą mieć już normalne ławki szkolne i strasznie się tym denerwował, choć w sumie nie wiem dlaczego. W ogóle fajnie mu się trafiło z klasą. W naszej szkole jest 5 klas zerówkowych, do klas trafiło mniej więcej po 3-4 osoby z tej samej grupy przedszkolnej, a w klasie Juniora jest ich aż 8. Dodatkowo Junior jest w klasie z dwoma swoimi najlepszymi kumplami, więc już w ogóle pełnia szczęścia. Póki co mu się podoba, chętnie idzie i nawet stwierdził, że w szkole jest fajniej niż było w przedszkolu. Ciekawe jak długo, ale oby jak najdłużej. Wczoraj zaliczyli już nawet pierwszą wycieczkę – wykopki. Dzieciaki wróciły brudne i zachwycone :P

Lusia tymczasem zaczęła karierę u niani. W pierwszym tygodniu chodziła bez problemu. Niania ma za sobą długą karierę opiekunki w żłobku, więc wie jak ją zagadać. W drugim tygodniu miała trzydniowy kryzys i rano był płacz, a jak Mężu ją odbierał po południu to nie chciała iść do domu. Robiła mu papa i wracała do okna patrzeć na kotka albo do zabawek. Czwartego dnia dałam jej do rączki jogurt w drodze do drzwi niani i to rozwiązało nasz poranny problem płaczu. Niosła go dumna aż do samych drzwi, później jeszcze bardziej dumna dała go niani, wyciągnęła do niej rączki i kazała się zanieść do okna. Od tamtej pory każdy nasz poranek tak wygląda, tylko zmieniają się przedmioty w rączkach. Lusia zadowolona, niania też, a my jeszcze bardziej, bo wiemy, że jest pod dobrą opieką. Na wiosnę pójdzie do dzieci i znowu będzie nas czekał nowy etap. ale tak to już jest. Damy  radę.

Skoro jesteśmy już w temacie szkolnym to muszę się Wam pochwalić. Pamiętacie na pewno jak pisałam Wam o naszym wychowawcy ze szkoły i o tym jak nas zebrał do kupy jako klasę. No więc powiem Wam, że ma facet moc i potrafi nas zebrać do kupy nawet po swojej śmierci. Po pogrzebie padł pomysł zorganizowania spotkania klasowego, ale byłam pewna, że skończy się na gadaniu jak to zazwyczaj bywa w takich przypadkach. A tu niespodzianka. Od słowa do słowa padła konkretna data, rezerwacja stolika i bach – wszystko ustalone. Zobaczymy się w tym samym składzie po 19 latach! Cieszyłam się tym spotkaniem jak dziecko przed Gwiazdką. Pewnej pięknej soboty porzuciłam rodzinę i poleciałam jak na skrzydłach. O umówionej godzinie było nas troje, więc trochę mina nam zrzedła, ale później wszyscy zaczęli się schodzić i ostatecznie było 15 osób na 24. Jeden kolega specjalnie przyjechał 500 km z Lublina, więc szacun. Trochę się bałam jak to będzie, czy będziemy mieli o czym ze sobą rozmawiać i takie tam. A wiecie jak było? CUDOWNIE. Zupełnie jakbyśmy nie widzieli się tylko przez wakacje, a nie przez ponad 19 lat. Wróciłam do domu przed północą z wielkim niedosytem. Planujemy już kolejne spotkanie, być może w jeszcze większym gronie, ale chyba dopiero po Nowym Roku, bo wcześniej nie uda się wszystkim zgrać z terminami. I już nie mogę się doczekać 😉

 

No. To chyba tyle na dziś. Pisałam ten post od poniedziałku, ale w końcu się udało. Mam nadzieję, że kolejny pojawi się trochę szybciej :P