Meldujemy się ponownie

W ciągu 5 miesięcy, które upłynęły od mojego ostatniego konkretnego posta wydarzyło się dużo. Nawet bardzo dużo, ale nie o wszystkim chciałabym pisać. Niektóre sprawy już przepracowałam w głowie, niektóre jeszcze nie do końca, ale jestem na dobrej drodze. W każdym razie wszyscy mamy się dobrze, a to najważniejsze.

Junior. Rozkręcił się chłopak w szkole i cieszy mnie to, bo bardzo mu się tam podoba. ostatnio nawet stwierdził, że w szkole jest fajniej niż było w przedszkolu, bo maja więcej zajęć, a w przedszkolu to w sumie nudno było. Bardzo dobrze idzie mu pisanie literek, choć nie powiem, czasem to jest ciężka przeprawa. Pani czasami zadaje im jakąś literkę do domu. Owszem, siada chętnie, ale nie daj Boże, żeby coś mu nie wyszło. Zaraz się wścieka i buntuje, że nie będzie pisał, bo on się tego nie nauczy, a jak za 5 minut okaże się, że jednak się nauczył, to siedzi twardo i pilnie pisze do samego końca. Cierpliwości to on nie ma za grosz. I ciężko mu idzie godzenie się z porażką. Trudno, będzie musiał się tego nauczyć, bo nie zawsze się wygrywa. Junior to zdecydowanie zwierzę sceniczne. Do występu na dużej scenie widowiskowej zgłosił się sam na ochotnika, bo Pani potrzebowała chętnych. A że on do takich występów jest pierwszy, to się zgłosił. I w sumie dowiedzieliśmy się o tym przez przypadek. Jemu akurat przypadła recytacja wiersza "Kto ty jesteś?". To znaczy zadawanie pytań, odpowiadała cała grupa. Wyszedł odważnie na środek, mówił głośno i wyraźnie, zero stresu, jakby urodził się na scenie. Matkę trema by zjadła, a ten się grzał w świetle reflektorów. Za to na występie na Dzień Babci i Dziadka był niezadowolony, bo dostał za mało tekstu. Cóż, taki lajf. A dziś zanieśliśmy do szkoły wniosek o przyjęcie go do 1 klasy. Szok.
Junior ostatnio nie może się doczekać wizyty wróżki-zębuszki, ale jego mleczaki uparcie siedzą na miejscu i na razie nie zanosi się na to, żeby któryś planował się wyprowadzić z jego paszczęki. Owszem, jednego zęba już się pozbył, ale nie było to planowane. Zrobił mu się stan zapalny pod czwórką, którą miał leczona kanałowo i trzeba było ją usunąć, żeby nie zbierała się pod nim ropa. Mi na sam dźwięk fachowego słowa "sedacja" odpłynęła krew chyba ze wszystkiego i spłynęła do stóp, ale trzeba był zachować kamienną twarz, bo siedziałam tuż obok Juniora, który miał mnie na widoku. Ale czy mnie widział to nie sądzę, bo jako nadworny rodzinny panikarz musi mieć leczone zęby "na gazie", bo inaczej nie da sobie nic zrobić. W każdym razie siedział sobie spokojnie wpatrzony w bajkę z miną mocno zjaranego zająca i nawet nie drgnął, kiedy pani dentystkę gmerała mu w buzi i na koniec błysnęła szczypcami, w których trzymała białą perełkę, a ja musiałam mocno się skupić, żeby zachować jako taki pion na moim krzesełku. Dziecię moje chyba nawet tego nie zauważyło. Zauważył za to dość brutalnie jak gaz przestał działać i zaczęło trochę boleć. Dostał syrop przeciwbólowy na drogę i w domu już się chwalił brakiem zęba. Teraz czekamy aż coś zacznie się chwiać w sposób naturalny.
Junior stał się też mega fanem Titanica. Skąd mu się to wzięło - nie mam pojęcia. Pojawiło się z dnia na dzień. Obejrzał już mnóstwo dokumentów na ten temat, czytaliśmy w różnych książkach, nawet od deski do deski obejrzał cały film z boskim Leonardo. Ma w domu model z klocków Lego, rysuje statki, zatapia statki w kąpieli, a my mocno podciągnęliśmy się przy nim w tym zakresie. W sumie dobrze, bo ileż można słuchać o traktorach czy pociągach, zawsze o jakaś odmiana. Ciekawe co będzie następne ;)

Lusia. Tutaj możnaby epopeję narodowa napisać jeśli chodzi o jej pomysły. Szaleje dziewczyna na całego. W ciągu roku i 10 miesięcy wywinęła tyle numerów, ilu Junior nie wywinął w ciągu 6,5 roku. Naprawdę. Ona niczego się nie boi, wszędzie wlezie i nigdy nie wiadomo co jej wpadnie do szalonej blond głowy. Miała już nawet rozbitą brodę. Myślałam, że trzeba będzie szyć, krew kapała itd., ale na szczęście obeszło się tez takich atrakcji. Moja Lulu jest przesłodką dziewczyneczką o buzi aniołka, gdzie tylko się pojawi od razu staje się maskotką towarzystwa, ale w środku siedzi diablik :) Owszem jest słodka i kochana, ale potrafi też ugryźć, podrapać i uszczypnąć tak, że człowiek widzi wszystkie gwiazdy. Obrywa zwłaszcza Junior, bo boi się przed nią bronić, żeby nie zrobić jej krzywdy i przez to staje się łatwym celem swojej walecznej siostry. Póki co Lusia chodzi do Niani, z której jesteśmy niesamowicie zadowoleni, a na wiosnę rusza na podbój żłobka, tak jak to było planowane. Trochę mi szkoda Niani, bo jest naprawdę cudowna, ale taka kolej rzeczy. Lusia potrzebuje towarzystwa innych dzieci w swoim wieku, a ponieważ ona kocha dzieci miłością ogromną, to będzie zadowolona. Oby tylko jak najmniej chorowała, bo tego najbardziej się boję nauczona doświadczeniem z Juniorem, ale pewnych rzeczy się nie przeskoczy.

W tym miejscu przerwałam pisanie 2 tygodnie temu i mam wrażenie, że to było w poprzedniej epoce. Niby wiem co się dzieje w Polsce i na świecie, ale mam wrażenie, że to się nie dzieje naprawdę. Takie rzeczy ogląda się w filmach albo czyta o nich w książkach, ale w najśmielszych wyobrażeniach nie przyszłoby mi do głowy, że znajdziemy się w centrum TAKICH wydarzeń. Aktualnie siedzimy w trójkę w domu, jak pewnie większość z Was i staramy się nie zwariować, choć jest mi do tego już coraz bliżej. Mężu w pracy, ja pracuję zdalnie, przy okazji doglądając moją szaloną dwójkę. Szkoła i żłobek odpłynęły w bliżej nieznaną przyszłość, a ja zadaję sobie pytanie, co zrobimy z dziećmi po tych dwóch tygodniach w domu. Ja będę musiała wrócić do pracy, Mężu może wyrwie się z pracy na kilka dni, ale pytanie co dalej. No cóż, zobaczymy. Na razie musimy żyć właściwie z dnia na dzień i czekać co przyniesie dzień kolejny. Teraz naprawdę doceniamy nasze odludzie, bo możemy wyjść na spacer między polami albo do lasu, który mamy jakieś 200m od domu bez ryzyka, że spotkamy kogokolwiek. A jak nie chce nam się spacerować to wychodzimy do ogrodu, puszczam dzieciaki, żeby się zmęczyły (szczególnie Lusesita), a później wracamy do domu. Lusia idzie spać, Junior siada do ćwiczenia literek, a ja mam chwilę spokoju, kiedy mogę wypić gorącą kawę i nacieszyć się błogą ciszą. I marzę o powrocie do normalności, kiedy będzie można spokojnie wyjść na zwykłe codzienne zakupy, na lody albo pojechać na wycieczkę. Nie docenialiśmy takich prostych rzeczy, których teraz bardzo nam brakuje. Oby one wróciły jak najszybciej.