Rowerowo, ogrodowo

Przymusowe spędzanie czasu na własnym podwórku, ewentualnie w pracy i w najbliższej okolicy poza swoją niezaprzeczalną upierdliwością, narastającą frustracja i chęcią wyrwania się dokądkolwiek ma jednak swoje plusy. Nie mówię tutaj o spędzaniu czasu razem z mężem czy dziećmi, bo to oczywiste, czasem aż za bardzo :P ale znaleźliśmy inny całkiem fajny pozytyw. Jak pisałam ostatnio zaczęliśmy jeździć całą rodziną na rowerach. Lusi, zapalonej rowerzystce, nie trzeba dwa razy powtarzać. Na hasło rower pierwsza biegnie do przedpokoju i pokazuje, żeby założyć jej kask, po czym wychodzi czekać przed garażem, najczęściej bez butów. Junior jeszcze do niedawna na hasło rower dostawał dreszczy i napadów paniki i gdyby mógł, zakopałby się pod podłogę, byle tylko na ten rower nie iść. My jako prawdziwie wyrodni rodzice, ciągnęliśmy go na rower na siłę, czy chciał, czy nie chciał. Niejednokrotnie przejażdżki mijały nam przy dźwiękach jęków pierworodnego, (że on nie chce, że nie będzie jeździć, a w ogóle to sprzedajcie ten rower) czy też ogólnie pojętego darcia paszczy z bliżej nieokreślonego powodu. Tak dla zasady. Aż w końcu jakieś dwa tygodnie temu widząc, że Junior ma już ciut lepszą kondycję i że da radę przejechać więcej niż do tej pory, zaczęliśmy za każdym razem zmieniać trasę i jeździć w miejsca, w których jeszcze do tej pory nie byliśmy. A jest ich koło nas całkiem sporo, bo na naszym odludziu dookoła oprócz domów przy naszej ulicy, są tylko pola i lasy. Pewnego dnia pojechaliśmy w stronę kamieniołomu, następnym razem nad rzekę do sąsiedniej miejscowości, w której odkryliśmy piękny malutki wodospad. A w ten weekend ruszyliśmy w las. W tym konkretnym lesie byliśmy już wiele razy, ale nie wiedzieliśmy, że da się go objechać dookoła. I tak w sobotę przejechaliśmy na drugi koniec lasu, dojechaliśmy do kolejnej wioski i wróciliśmy polną drogą przez sam środek morza rzepaku o zachodzie słońca. Ja jechałam na rzepakowym haju, bo uwielbiam ten zapach i do tego taaakie widoki, Mężu z Lusią w krzesełku, która zadowolona jest zawsze, kiedy jedzie rowerem i Junior w szoku, że na rowerze może być tak fajnie. A było fajnie bo: 1. widział sarnę z odległości 5 m, 2. znalazł tamę zbudowaną przez bobry, 3. jechał przez tereny, na których do tej pory nigdy nie byliśmy, mimo że codziennie widzimy je z okna. Żeby było śmieszniej tak mu się spodobało, że w niedzielę męczył nas przez pół dnia, żebyśmy pojechali tam jeszcze raz. Pogoda była niepewna, bo co chwilę się chmurzyło i kropił deszcz, ale jak już stwierdził, że ubierze bluzę z kapturem, a jak będzie padać, to będzie jechał pod parasolem, to musieliśmy pojechać zanim zmieni zdanie. A tu niespodzianka. Nie tylko zdania nie zmienił, ale jeszcze jechał jak zaczarowany - nie jęczał, nie stękał i zachwycał się tym co widział. Szok po prostu. Dla odmiany pojechaliśmy w drugą stronę i skręciliśmy w szeroką ścieżkę na skraju lasu. Sama byłam zachwycona, bo drzewa się zazieleniły, po deszczu ta zieleń jest taka intensywna i soczysta, że jechaliśmy w takim w zielonym tunelu. Objechaliśmy cały duży las dookoła, słuchaliśmy śpiewu ptaków, które odzywały się chyba wszystkie na raz łącznie z kukułką i dzięciołem. Wyjechaliśmy w punkcie wyjścia i co? Junior stwierdził, że było super, ale za krótko i jedziemy jeszcze raz. No to jedziemy, mi nie trzeba dwa razy powtarzać. Zrobiliśmy takie 3 rundki dookoła lasu, łącznie jakieś 8-9 km, co na chude nóżki Juniora to nie lada wyczyn. Wrócił mokrusieńki, ale taki z siebie zadowolony, że aż miło było patrzeć.

Oprócz tego doprowadziliśmy ostatnio ogród do porządku po zimie i nie mogę się na niego napatrzeć. Nie licząc mleczy i koniczyny na trawniku. Zakwitł już jeden rododendron, kolejne dwa pewnie zakwitną w ciągu najbliższych kilku dni, azalie też zakwitną lada dzień, trzmielina wzdłuż ścieżki przebarwiła się na taki piękny żółty kolor, że aż razi w oczy, no pięknie jest, co tu dużo mówić. W marcu ogołociłam naszą lawendę z suchych gałązek praktycznie do gołej ziemi i już pięknie mi odbija. Urosły już takie fajne zielone kopczyki, nie mogę się doczekać aż zakwitnie, pokażę Wam wtedy zdjęcie jak fajnie wygląda. Do tego te nasze widoki jak z pocztówki. No po prostu kocham to miejsce. Pytanie tylko ile będzie nam dane tak mieszkać i się nim zachwycać, bo jak już kiedyś wspominałam może być różnie. A wiecie dlaczego? Bo ten kraj jest durny. Ktoś mądry u władzy zdecydował o budowie drogi krajowej, spoko, czemu nie, drogi są przecież potrzebne, a to ma być inwestycja z północy Polski aż do czeskiej granicy, więc taka trochę "prestiżowa". Problem tylko w tym, że jeden z wariantów tej drogi... przebiega przez sam środek naszego salonu. I co to oznacza? Ano to, że jeśli ten wariant wygra, to mówimy sayonara i buldożery zrównają nasz dom i domy naszych sąsiadów z ziemią. Bo droga. Najpierw myślałam, że niemożliwe, przecież tu są domy, ale jak usłyszałam historię o osiedlu pod Łodzią, które ma być wyburzone przez budowę szybkiej kolei, to stwierdziłam, że w tym kraju wszystko jest możliwe. Tam będą burzyć 95 nowych domów, więc co to dla nich kilka czy kilkanaście naszych. To żadna przeszkoda. Stresowałam się tym niesamowicie, nie spałam po nocach, chodziliśmy z sąsiadami na spotkania z gminie, wysyłaliśmy opinie, ankiety itp, ale ostatecznie stwierdziliśmy, że nasze nerwy na nic się zdadzą, bo nie mamy na to żadnego wpływu, Jeśli ktoś zdecyduje u władzy, że ta droga ma tędy iść to pójdzie, czy nam się to podoba czy nie. Mam nadzieję, że jednak nie i że zostanie wybrany inny wariant, bo nie uśmiecha mi się zaczynanie wszystkiego jeszcze raz od nowa. W lipcu mają być znane jakieś bliższe szczegóły, które warianty są brane pod uwagę i mam nadzieję, że tego naszego już nie będzie. Czas pokaże. Ale to jest sprawa, która przez kilka miesięcy spędzała mi sen z powiek i która kosztowała mnie tak wiele nerwów.

Jak nie pisałam, tak nie pisałam, a teraz dostałam weny i wrzucam posty dzień po dniu :P Ciekawe jak długo się to utrzyma :P
Miłego dnia dziewczyny