Wakacje 2020

Dwa miesiące przerwy. Znowu. Jakoś nie mogłam się zebrać, bo albo pracowałam z domu (w same pewnie wiecie jak to wygląda), albo w pracy miałam taki zapierdziel, że głowa mała, albo po prostu mi się nie chciało. Przyznaję się bez bicia :P

Co się u nas zmieniło przez ten czas? Niech no pomyślę...

Przede wszystkim Lulu w maju skończyła 2 latka. Mój mały dzidziuś nie jest już dzidziusiem, tylko szaloną małą dziewczynką z główką pełną pomysłów, nie zawsze mądrych. A to pomaluje ścianę, a to wyleje mleko na podłogę i na nim tańczy, a to wleje całą butelkę szamponu do wanny... Luzik, zawsze coś się znajdzie, żeby urozmaicić matce dzień. Zawzięcie walczy z Juniorem o wszystko, czasem po prostu dla zasady i co ciekawe zazwyczaj wygrywa. Ale nie daj Boże, żeby Junior gdzieś zapłakał nie z jej winy - leci pierwsza, obrońca uciśnionego brata, tuli, całuje i pociesza :)) W końcu udało mi się odstawić ją od cycka. Tak, wiem. Po Juniorze, którego karmiłam 22 miesiące obiecałam sobie, że kolejne dziecko będę karmić rok, maksymalnie 1,5. I co? 25 miesięcy... Masakra. Przez ostatnich kilka miesięcy to było nie tyle karmienie, co bardziej takie ciumlanie przy zasypianiu, niemniej jednak cholernie męczące i upierdliwe, bo Lusia wybudzała się po kilka razy w ciągu nocy i nie mogła bez tego zasnąć. Wszelkie próby przejęcia jej przez ojcowskie ręce kończyły się wrzaskiem na całą okolicę i dla świętego spokoju wracaliśmy do punktu wyjścia. Ja nie spałam po nocach, bo co udało mi się zasnąć, to znowu musiałam wstawać, nawet jak brałam małego ssaka do nas do łóżka, to i tak spałam z otwartym jednym okiem i nawet nie można było tego nazwać snem. Aż w końcu powiedziałam dość. Junior nie mógł się doczekać, kiedy będą mogli razem pójść nocować u dziadków, a do tego wiadomo co trzeba było zrobić. Pewnego pięknego dnia wymęczona nocnym wstawaniem wzięłam Lulu na kolana i zaczęłam jej tłumaczyć, że jest już duża tak jak Junior, że Junior już nie ciągnie, to ona też nie musi, że już wystarczy itp. I tyle. Pokiwała główką, powiedziała ok i więcej cycka nie chciała. A ja przeżyłam szok. Gdybym głupia wiedziała, że tak gładko pójdzie, już dawno bym ją odstawiła. A tak tyle czasu musiałam czekać na taki luksus jaki jest nocy sen. W sumie obie odetchnęłyśmy, bo i ja i Lusia zaczęłyśmy spać duuużo spokojniej i przesypiać całe noce. A takiego luksusu nie miałam od bardzo dawna. Teraz jeszcze tylko musimy nauczyć ją mówić, bo umie, ale nie chce. Nie może się przełamać. Mam nadzieję, że niedługo język się jej rozwiąże.

Tymczasem Junior skończył zerówkę i oficjalnie znalazł się na liście uczniów klasy pierwszej. Nie ma jeszcze podziału na konkretne klasy, ale już jedną nogą może się czuć pierwszoklasistą. Tuż przed urodzinami Lusi stracił dwie dolne jedynki. I tak jak ostatnio przy czwórce, nie było to po dobroci tylko znowu na siłę. Pewnego pięknego dnia powiedział, że coś go kłuje w buzi. Zaglądam, a tam od środka szczęki, za dolną jedynką przebiła się stała jedynka, a mleczak ani drgnie. Telefon do dentysty, wizyta następnego dnia, tym razem z tatą (bo dlaczego zawsze to ja mam być przy takich atrakcjach) i decyzja naszej pani doktor - rwiemy obie, bo druga tez już prześwituje przez dziąsło za mleczakiem. No to wyrwaliśmy. 4 stówki mniej w kieszeni, ale Junior w końcu się doczekał, choć płaczu było co nie miara. Teraz nie wiem czy dobrze zrobiliśmy, bo są różne opinie, jeden lekarz mówi rwać, drugi, że nie, no ale dolne jedynki już sobie swobodnie rosną. Ciekawe jak będzie dalej. Oprócz wychodzących szóstek nic się nie dzieje. Poza tym chłopak cieszy się wakacjami, jeździ na rowerze, na rolkach (z mamusią :P) i chodzi na basen. Zrobił się też z niego straszny nerwus, bo jak tylko coś jest nie po jego myśli, wścieka się i próbuje wymuszać swoje płaczem, ale nie ze mną te numery Bruner. Nic z tego. U dziadków pewnie by to przeszło, choć już też zaczynają się mu stawiać. Ostatnio też jego cierpliwość została nagrodzona, bo w końcu po 3 miesiącach spotkał się ze swoim przyjacielem. Radość oby panów była ogromna, bawili się super i już czekają na kolejne spotkanie. Będą chodzić razem do klasy, więc zawsze to będzie im raźniej.

A co u nas? W sumie wszystko ok. Łatamy opiekę jak się da, trochę ja, trochę Mężu, trochę dziadkowie i jakoś ciągniemy ten wózek. Najgorsze jest to, że przez to całe wariactwo nie będziemy mogli pojechać razem na wakacje, nie bardzo możemy wziąć urlop w tym samym czasie, bo musimy się wymieniać opieką nad dziećmi do końca wakacji. Prawdopodobnie wyskoczymy na 4-5 dni i to wszystko. Na początku sierpnia dzieci jadą na wakacje z dziadkami, to złapiemy trochę oddechu i może uda nam się wyskoczyć na weekend we dwoje gdzieś blisko, w góry. Zobaczymy. Póki co ostatni tydzień pracy przede mną i będę mieć 2 tygodnie wolnego. Ale takiego prawdziwego wolnego, bez wiszącej nade mną pracy, którą trzeba zrobić. Jeee...