Covidowa rzeczywistość level 2.0

 Mam deja vu... Nauka zdalna level 2.0 Kiedy usłyszałam, że dzieci z klas 1-3 idą na naukę zdalną nie wytrzymałam i po prostu się rozpłakałam. Dwa miesiące spokoju, dwa miesiące bez planowania i układania grafików, dwa miesiące bez kombinowania kto zostanie z dziećmi i mamy powtórkę z rozrywki. Nie łudzę się, że prędko wrócą do szkoły. Ręce mi opadły całkowicie. Co ja mówię - wszystko mi opadło. Nasz szef to taki dziwny typ człowieka, który uważa, że człowiek podczas pracy zdalnej nie robi kompletnie nic. A prawda jest taka, że praca zdalna jest sto razy trudniejsza od stacjonarnej. W biurze człowiek może w spokoju zabrać się za to, co ma do zrobienia, może się skupić i nie musi co pięć minut być kucharką, kelnerką, nauczycielką, mediatorką i etatowym pracownikiem w jednym. Dlatego nie wiem jak będą wyglądały najbliższe tygodnie. Będę cisnąć o pracę zdalna ile się da, mam jeszcze trochę urlopu odłożonego na czarną godzinę, ratuje nas moja mama, która co drugi tydzień pracuje zdalnie i jakoś będziemy musieli sobie poradzić. Opieka "covidowa" też średnio wchodzi w grę, bo jest problem z zastępstwem, szczególnie w pierwszej połowie miesiąca. Trudno, jakoś musimy sobie poradzić, nie mamy innego wyjścia, choć na dłuższą metę tego nie widzę.

Poza tym na szczęście jesteśmy zdrowi. Mnóstwo naszych sąsiadów zostało ukoronowanych, praktycznie w co drugim domu ktoś ma covida. Do nas na szczęście jeszcze nie dotarł. W tamtym tygodniu przeszliśmy z Juniorem coś na kształt łagodnej jelitówki. Juniora tylko w jeden wieczór trochę bolał brzuch, za to ja od wtorku aż do tego poniedziałku ledwo żyłam. W zasadzie u mnie też ograniczyło się to tylko do bólu brzucha. Tylko albo aż, ale dało nieźle w kość. Dwa dni miałam wyjęte z życiorysu, wracałam z pracy, zalegałam na kanapie albo na łóżku i tak do wieczora. Na samą myśl o jedzeniu miałam odruch wymiotny, zasypiałam na siedząco. Tak bolał mnie żołądek, że miałam obolały praktycznie cały brzuch, przez tydzień prawie nic nie jadłam, za to w poniedziałek jak ręką odjął i jestem głodna jak wilk :P A najlepsze jest to, ż rozmawiałam dziś z sąsiadką. Ona i dwie jej córki mają koronę. Ona kaszle i jest od tygodnia na antybiotyku, jedna córka nie miała smaku i węchu (już ma), a druga córka - uwaga - ból brzucha i biegunka. Także tego... :)

Pomijając koronowaną rzeczywistość, ostatnio z mężem jakoś wchodzimy w świąteczny nastrój. Ja zdążyłam obejrzeć już 3 świąteczne filmy na Netflixie, a mężu wczoraj robił jakiś raport do pracy w rytm Last Christmas itp... We wtorek w drodze do pracy widziałam już dom ze świątecznymi lampkami na balkonie... To jednak dla mnie zdecydowanie za wcześnie. Oprócz tego dni mijają nam dość podobnie, jak zwykle i oby tak dalej. Nawet dzisiejszy piątek trzynastego mija nad podziw spokojnie. Zresztą ja zawsze uważałam ten dzień za wyjątkowo szczęśliwy, zwłaszcza, że dokładnie 22 lata temu, również w piątek 13.11. spełniło się moje marzenie, koncert, o którym śniłam po nocach ;)

A napiszę Wam coś jeszcze. Zanim covid pokrzyżował plany wielu przyszłym parom młodym byliśmy jeszcze na pewnym weselu. Oprawa ślubu piękna, wesele takie sobie, ale nie o to chodzi. Pierwszy raz byłam na ślubie  i weselu, na którym przez cały czas uważałam i nadal uważam, że Panna Młoda zrobiła największy błąd w swoim życiu. Nawet Mężu, który zawsze jest ostatni do takich przemyśleń stwierdził, że jego zdaniem to się nie uda. Niby piękna chwila dla Młodych, a my w środku czuliśmy bezsilność. Oni są ze sobą bardzo krótko, ale to nie ma żadnego znaczenia. Znam pary o krótszym stażu przed ślubem, które są ze sobą szczęśliwe i takie, które po wielu latach razem, skaczą sobie do gardeł praktycznie od dnia ślubu. Tu bardziej chodzi o to, że Młoda tak podporządkowała się swojemu już-mężowi, że głowa mała. Kompletnie do siebie nie pasują, widziałam po twarzach innych gości, że też byli trochę sceptyczni. On jest totalnie oderwany od rzeczywistości, a ona traktuje go jak jakąś wyrocznię w każdej sprawie. Wcześniej to była dziewczyna twardo stąpająca po ziemi, zaradna i mająca głowę na karku. Odkąd jest z nim zmieniła się nie do poznania. To nie ta sama dziewczyna, co jeszcze powiedzmy rok temu. Jakby ją ktoś podmienił. I szczerze mówiąc uważam, że nie zmierza to w dobrym kierunku. W dodatku on to ten typ, który jest strasznie nastawiony na religię. Żeby było jasne - nie mam nic przeciwko religii, sami jesteśmy wierzący, ale w tym konkretnym przypadku z lekka zalatuje fanatyzmem. A to moim zdaniem nie jest dobre, bo ci którzy mają się za świętych (we własnym mniemaniu) zazwyczaj mają najwięcej za uszami. Od tego ślubu minął miesiąc, a ja do dziś zastanawiam się jak to się potoczy dalej, ale nie wróżę temu związkowi happy endu. Obym się myliła...